Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Καπετάνισσες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Καπετάνισσες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τα αιτήματα των σπουδαστών της Ακαδημίας Εμπορικού Ναυτικού Μακεδονίας (Μηχανιώνα)

Πήραμε από τους σπουδαστές της ΑΕΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ (ΜΗΧΑΝΙΩΝΑ) και δημοσιεύουμε την ακόλουθη ανακοίνωση σχετικά με την κινητοποίηση που πραγματοποιούν σήμερα:

Σύλλογος Σπουδαστών Α.Ε.Ν Μακεδονίας

Νέα Μηχανιώνα 18/01/11

Σήμερα την 18/01/11 Ο σύλλογος σπουδαστών συνεδρίασε και κατέληξε στις εξής αποφάσεις:

Η Ακαδημία την Πέμπτη 20/01/11 θα παραμείνει κλειστή λόγω συμβολικής κατάληψης διάρκειας μιας (1) ημέρας.

Οι λόγοι που μας οδήγησαν σε αυτή μας την απόφαση είναι οι κάτωθι:

Λύση του προβλήματος της μη απορρόφησης των σπουδαστριών στα πλοία με αποτέλεσμα την κωλυσιεργία στη φοίτηση των σπουδαστριών.

Έλλειψη μόνιμου εκπαιδευτικού προσωπικού και κάλυψη της πλειονότητας των θέσεων από ωρομίσθιους καθηγητές. Γεγονός το οποίο καθιστά δύσκολη τη ροή των μαθημάτων λόγω καθυστερήσεων στην υπογραφή συμβάσεων με αποτέλεσμα την παράταση των εξαμήνων.

Μεγάλες ελλείψεις υλικοτεχνικής υποδομής που έχουν επιπτώσεις στη μάθηση και στη διαβίωση των σπουδαστών.

Ελλείψεις προσωπικού καθαριότητας δημιουργώντας θέματα κακής υγιεινής και διαβίωσης.

Απαίτηση για αναγνώριση του Πτυχίου ως ισότιμου με αυτό των Τ.Ε.Ι από τη στιγμή απόκτησης του και όχι στον καταληκτικό βαθμό του Πλοιάρχου Α’ ή Μηχανικού Α’ τάξεως όπως ισχύει και στα υπόλοιπα ανώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης καθώς και στα κράτη – μέλη της Ε.Ε

Αναδιάρθρωση του καταστατικού και της μορφής λειτουργίας των Ακαδημιών Εμπορικού Ναυτικού έτσι ώστε να συνάδει με τις απαιτήσεις της σύγχρονης εκπαίδευσης, πετυχαίνοντας έτσι τον εκσυγχρονισμό.

Έλλειψη άμεσης πρόσβασης στη γνώση μέσω του διαδικτύου όπως απαιτείται για την επίτευξη των μαθησιακών στόχων.

Πρόσληψη προσωπικού με σκοπό να λειτουργήσει η βιβλιοθήκη της σχολής.

Με τιμή

ο Σύλλογος Σπουδαστών

Τι ζητάνε αυτά τα παιδιά; Τα εντελώς αυτονόητα.

Και που δυστυχώς δεν τους προσφέρονται.

Ευχόμαστε από καρδιάς να εισακουστούν τα αιτήματά τους και να υπάρξει άμεση ανταπόκριση των αρμοδίων στα δίκαια αιτήματα των σπουδαστών.

____________________________

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΕΣ

http://kapetanisses.blogspot.com/2011/01/blog-post_20.html

Σε κινητοποιήσεις προχωρούν αύριο οι σπουδαστές Εμπορικού Ναυτικού στην ΑΕΝ Μακεδονίας (Μηχανιώνα)

Όπως μας ενημέρωσαν οι σπουδαστές και οι σπουδάστριες της ΑΕΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ (Μηχανιώνα) αύριο, Πέμπτη, 20 Ιανουαρίου 2011, έχουν κινητοποίηση με θέμα την τακτική των ναυτιλιακών εταιρειών ως προς τη ναυτολόγηση των γυναικών δοκίμων αξιωματικών Εμπορικού Ναυτικού.

Υπενθυμίζουμε ότι για να μπορέσει ένας σπουδαστής ΑΕΝ (Ακαδημίας Εμπορικού Ναυτικού) να αποφοιτήσει από τη σχολή του, πρέπει να πραγματοποιήσει δύο εκπαιδευτικά ταξίδια, έξι μηνών το καθένα.

Αν αυτό δε συμβεί, τότε όχι μόνο δεν παίρνει πτυχίο αλλά και δεν μπορεί να συνεχίσει στα επόμενα εξάμηνα σπουδών.

Τους τελευταίους μήνες όμως έχει παρατηρηθεί τεράστιο πρόβλημα στην πραγματοποίηση αυτών των εκπαιδευτικών ταξιδιών. Και ειδικά των σπουδαστριών.

Μάλιστα το καλοκαίρι που μας πέρασε, μια σπουδάστρια της ΑΕΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ αναγκάστηκε να πληρώσει μόνη της τα έξοδα ναυτολόγησης για να μπορέσει έστω και για λίγους μήνες να ναυτολογηθεί.

Αρκετές κοπέλες για το λόγο αυτό αναγκάζονται ακόμη και να διακόψουν τις σπουδές τους!

Αν κανείς συνδυάσει το φαινόμενο με τις παράλληλες γκρίνιες των εφοπλιστών πως τάχα δεν επαρκούν οι έλληνες αξιωματικοί για τα καράβια τους και τις πιέσεις τους να τους επιτραπεί η αθρόα ναυτολόγηση αλλοδαπών, καταλαβαίνει πως πρόκειται για σκόπιμη τακτική. Και όχι για μια απλή άρνηση των ναυτιλιακών γραφείων να προσλάβουν γυναίκες.

Εξάλλου θα πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι ο θεσμός της γυναίκας αξιωματικού στην εμπορική μας ναυτιλία μετράει περισσότερα από τριάντα χρόνια. Οι πρώτες γυναίκες από δημόσιες σχολές Εμπορικού Ναυτικού αποφοίτησαν τον Ιούλιο του 1980! Διαβάστε περισσότερα ιστορικά στοιχεία για το θεσμό της ελληνίδας καπετάνισσας εδώ:

http://kapetanisses.blogspot.com/p/blog-page.html

Κι ακόμη πρέπει να τονίσουμε ότι η ελληνική ναυτιλία διαθέτει πλέον και γυναίκες με δίπλωμα πλοιάρχου. Όπως η Μαριάννα Μαρούδα, η Αθανασία Μπουμπουράκη, η Ευαγγελία Κατσικαδάκου και άλλες. Πολύ περισσότερες είναι οι υποπλοίαρχοι ενώ οι ανθυποπλοίαρχοι είναι αρκετά διαδεδομένο φαινόμενο.

Η πλοίαρχος Μαριάννα Μαρούδα διακρίνεται εδώ ανάμεσα σε γυναίκες δοκίμους της ΑΕΝ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ - όπου η καπετάν Μαριάννα διατέλεσε διευθύντρια σπουδών.

Παράλληλα στις σχολές εισάγονται πια χωρίς κανένα περιορισμό οι γυναίκες. Και μάλιστα δε λείπουν οι περιπτώσεις που οι σπουδάστριες κατακτούν πρωτιές, είτε κατά τις εισαγωγικές εξετάσεις είτε και κατά την αποφοίτηση.



Από την ΑΕΝ ΥΔΡΑΣ η πρώτη φωτογραφία και από την ΑΕΝ ΙΟΝΙΩΝ ΝΗΣΩΝ η δεύτερη. Και έντονη η γυναικεία παρουσία...

Ποιος λοιπόν ο λόγος αυτού του ιδιότυπου ρατσισμού που έχουν κηρύξει οι ναυτιλιακές εταιρείες σε βάρος των γυναικών δοκίμων; Και μάλιστα ετεροχρονισμένα. Αφού, θα πρέπει να το πούμε κι αυτό, η είσοδος γυναικών στην ελληνική εμπορική ναυτιλία έγινε με τις ευλογίες των ελλήνων εφοπλιστών...

Αν η Πολιτεία εκτιμά πως δεν έχουν θέση οι ελληνίδες στην εμπορική μας ναυτιλία, ας κλείσει επιτέλους τις πόρτες των ΑΕΝ στα κορίτσια. Γιατί είναι τελείως τρελό αφενός να εισάγονται δεκάδες γυναίκες κάθε χρόνο, και πλέον και στις σχολές μηχανικών και όχι μόνο στις σχολές πλοιάρχων, και αφετέρου λόγω της τακτικής των ναυτιλιακών εταιρειών να αποφοιτούν ελάχιστες.

Έτσι ώστε να αποκαλυφθεί το γιατί δεν επαρκούν οι έλληνες αξιωματικοί για τον εμπορικό μας στόλο και που αποτελεί επιχείρημα τόσο για ναυτολογήσεις αλλοδαπών όσο και για ίδρυση ιδιωτικών ναυτικών σχολών.

Όχι άλλα παιγνίδια στις πλάτες των γυναικών ναυτικών!

Όχι άλλη εκμετάλλευση!

Εμείς, ως παθούσες και μαθούσες, όντας από την πρώτη πρώτη φουρνιά γυναικών που μπήκαν σε δημόσια σχολή πλοιάρχων, στηρίζουμε ολόψυχα τον αγώνα των σπουδαστών στην ΑΕΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ. Και συγχαίρουμε τους άντρες συναδέλφους που από κοινού αύριο κατεβαίνουν στην κινητοποίηση μαζί με τις συσπουδάστριές τους. Και ας μην έχουν, όπως μου είπαν οι ίδιοι από τηλεφώνου ιδιαίτερο πρόβλημα οι ίδιοι για το εκπαιδευτικό ταξίδι.

Το πρόβλημα, το ξαναλέμε, αφορά κυρίως τις σπουδάστριες. Οι αιτίες όμως που γεννούν το πρόβλημα αφορούν όλους. Και όχι μόνο τους σπουδαστές.

Σε μια εποχή που η οικονομία της χώρας μας ανεβαίνει Γολγοθά, που όλοι οι έλληνες πολίτες υποφέρουμε, είναι αδιανόητο να λειτουργούν σχολές στο ... γάμο του καραγκιόζη. Να σπαταλούνται τεράτια κονδύλια ίσα ίσα για να παράγουν αποτυχημένους στις σπουδές τους νέους ανθρώπους.

Και να πεις ότι η Εμπορική Ναυτιλία της πατρίδας μας δεν έχει δυνατότητες να απορροφήσει όλους τους σπουδαστές; Να τους εξασφαλίσει θέση εργασίας για το εκπαιδευτικό τους ταξίδι;

Να μην το πεις! Γιατί με ατράνταχτα στοιχεία η ελληνική εμπορική ναυτιλία ζει μέρες ανθοφορίας. Και κατά εκατοντάδες αγοράζονται πλοία και άλλες τόσες εκατοντάδες είναι αυτά που ναυπηγούνται.

Για το λόγο αυτό απευθύνουμε κάλεσμα προς όλους. Να στηρίξουν το δίκαιο αγώνα των σπουδαστών και σπουδαστριών της ΑΕΝ Μακεδονίας. Και να σταθούν στο πλευρό τους.

Είναι αγώνας που δεν αφορά μόνο μια χούφτα κορίτσια αλλά ολόκληρο τον ελληνικό λαό.

_____________________________________

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΕΣ

http://kapetanisses.blogspot.com/2011/01/blog-post_19.html

Και όμως ο καπετάνιος του Aegean Angel γνώριζε καλά τα κύματα φονιάδες...

Σήμερα, τόσες μέρες μετά, δόθηκαν επιτέλους τα ονόματα των συναδέλφων που έπεσαν κατά τη διάρκεια του καθήκοντος, του καπετάνιου και του πρώτου μηχανικού του δεξαμενοπλοίου Aegean Angel:

http://www.sigmalive.com/simerini/news/local/341654

Σε νοσοκομείο στις Βερμούδες ο Κύπριος υποπλοίαρχος

03/01/2011 Της Ελευθερίας Σωφρονίου

Ολοκληρώθηκε η Οδύσσεια του Κύπριου υποπλοίαρχου Αντώνη Ιωάννου, ο οποίος είχε τραυματιστεί σοβαρά στο πρόσωπο και στο στήθος στο ναυτικό ατύχημα της 30ής Δεκεμβρίου στη θαλάσσια περιοχή των Βερμούδων. Ο Αντώνης Ιωάννου μεταφέρθηκε στο King Edward Memorial Hospital στις Βερμούδες με ελικόπτερο της αμερικανικής ακτοφυλακής, το οποίο τον παρέλαβε από το ελληνικό δεξαμενόπλοιο AEGEAN ANGEL.

Σύμφωνα με συναδέλφους του, είναι αξιοσημείωτο το ψυχικό σθένος του Κύπριου υποπλοίαρχου, ο οποίος, ενώ βρισκόταν καθηλωμένος στο κρεβάτι μετά το φοβερό χτύπημα και τον τραυματισμό του, έδινε οδηγίες σε Ελλαδίτη συνάδελφό του, για να καταφέρει να οδηγήσει το τεράστιο σκάφος από το μέσο του Ατλαντικού Ωκεανού προς τις αμερικανικές ακτές προκειμένου να μπορέσει να προσεγγίσει το ελικόπτερο διάσωσης.

Η πλοιοκτήτρια εταιρεία έχει προβεί σε διευθετήσεις και ο πατέρας του, Κυριάκος Ιωάννου, αναμένεται να ταξιδέψει σήμερα στις Βερμούδες για να συναντήσει το γιο του.

Η ιστορία του ναυαγίου

Σύμφωνα με ανεπίσημες πληροφορίες, ενώ το πλοίο έπλεε 800 ναυτικά μίλια από τις Βερμούδες, έπεσε σε κακοκαιρία στις 30 Δεκεμβρίου. Όταν κόπασαν τα έντονα καιρικά φαινόμενα οι τρεις αξιωματικοί βγήκαν στο κατάστρωμα για να ελέγξουν αν υπήρχαν ζημιές.

Τότε τους χτύπησε ένα μεγάλο κύμα με αποτέλεσμα να τραυματιστούν θανάσιμα δύο μέλη του πληρώματος (Έλληνες υπήκοοι), ο πλοίαρχος Μποζώνης Δημήτριος και Α΄ Μηχανικός Παπαγεωργίου Αθανάσιος και να τραυματιστεί σοβαρά ο Κύπριος Υποπλοίαρχος.

Το εξαιρετικά νέο σε ηλικία δεξαμενόπλοιο είναι πλοιοκτησία της Arkadia Ship Management και είχε αποπλεύσει από το Ταλίν της Εσθονίας με προορισμό το Huston, φορτωμένο με πετρελαιοειδή.

Επιτέλους. Το trio no named απέκτησε όνομα...

http://kapetanisses.blogspot.com/2011/01/aegean-angel_02.html

Κι όχι από περιέργεια ή διάθεση κουτσομπολιού, που βιάστηκε να υποθέσει με το σχόλιό του ένας επισκέπτης του ιστολογίου. Είναι νομίζω ανθρώπινο όταν κινείσαι επαγγελματικά στον ίδιο χώρο να νοιάζεσαι μήπως τους ήξερες. Μήπως τους είχες και συναντήσει κάποτε.

Πράγματι λοιπόν μπροστά στο όνομα του πλοιάρχου πάγωσα. Ίδιο επώνυμο με φίλη και συμμαθήτρια στη σχολή πλοιάρχων. Πήρα τηλέφωνο. Τελικά ήταν συνωνυμία.

Κι έπειτα χτύπησα στο google το όνομα. Να δω τι άλλο έχει δημοσιευτεί σχετικά. Περιττό να πω ότι μόνο σε κυπριακά μέσα δίνονται τα ονόματα. Τα MME της Ελλάδας το έχουν τελείως θάψει και υποβαθμίσει το γεγονός.

Εκτός από ένα δημοσίευμα στο Βήμα. Αλλά με ημερομηνία λίγους μήνες νωρίτερα. Εκεί και ένιωσα σοκ διαβάζοντας το κείμενο:

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=318254&dt=04/03/2010

Όταν τα νερά σηκώνονται 30 μέτρα:

μυθοπλασία και πραγματικότητα

Πέμπτη 4 Μαρτίου 2010

Η περίπτωση του κρουαζιεροπλοίου «Louis Μajesty», το οποίο χτυπήθηκε από ένα τριπλό «κύμα-φονιά», τη γνωστή τρικυμία, αποτελεί ένα σπάνιο φαινόμενο στη ναυτιλία, η οποία συχνά-πυκνά έρχεται αντιμέτωπη με τέτοια κύματα για τα οποία ουδείς μπορεί να εξηγήσει πώς δημιουργούνται και τα οποία κανείς δεν μπορεί να προβλέψει.

Ως πριν από λίγα χρόνια οι επιστήμονες άκουγαν τις ιστορίες των ναυτικών για δολοφονικά κύματα ύψους ακόμη και 30 μέτρων που ήρθαν από το πουθενά και έγιναν η αφορμή για ναυτικές τραγωδίες με μια ισχυρή δόση σκεπτικισμού εντάσσοντάς τες τις περισσότερες φορές στο μυθοπλαστικό μέρος των ναυτικών αφηγήσεων για άγνωστα θαλάσσια τέρατα κτλ.

Ωστόσο από το 1995 και μετά οι επιστήμονες άρχισαν να μελετούν συστηματικά το φαινόμενο των «κυμάτων-φονιάδων». Αφορμή στάθηκε το χτύπημα που δέχθηκε το κρουαζιερόπλοιο «Queen Εlizabeth ΙΙ» στη διάρκεια του 1995, ενώ ταξίδευε στον Ατλαντικό Ωκεανό, όπου χτυπήθηκε νύχτα από τρία κύματα ύψους 29 μέτρων το καθένα.

Το ίδιο έτος και συγκεκριμένα την Πρωτοχρονιά του 1995 ένα κύμα ύψους 26 μέτρων ήρθε από το πουθενά, σύμφωνα με τις αναφορές, και έπληξε την πλατφόρμα εξόρυξης πετρελαίου Ντράουπνερ στη Β. Θάλασσα από το κοίλο τμήμα της ως την κορυφή της.

Τον Δεκέμβριο του 2000 τελικά οι επιστήμονες στην Ευρώπη πείθονται ότι τα «κύματαφονιάδες» δεν είναι μύθος και έτσι ζητούν από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να συνεργαστεί με την Ευρωπαϊκή Διαστημική Υπηρεσία για την παρατήρηση του φαινομένου. Ετσι δημιουργείται ο οργανισμός ΜaxWave, ο οποίος ασχολείται πλέον με την παρατήρηση και την καταγραφή του φαινομένου, ενώ την ίδια ώρα επιχειρεί να δημιουργήσει μηχανισμούς έγκαιρης προειδοποίησης. Οι ναυτικοί όμως ξέρουν ότι έγκαιρη προειδοποίηση δεν μπορεί να υπάρξει.

Ο Κόλπος των Λεόντων, ο οποίος βρίσκεται ανοικτά της Μασσαλίας, εκεί όπου χτυπήθηκε χθες το «Louis Μajesty», είναι ένα γεωγραφικό σημείο του πλανήτη που έχει ξαναδώσει «κύματα-φονιάδες».

Οπως εξηγεί στο «Βήμα» ο έλληνας πλοίαρχος ποντοπόρων εμπορικών πλοίων κ. Δ. Μποζώνης, «τα κύματα-φονιάδες δεν είναι πια ένα τόσο σπάνιο φαινόμενο όσο κατά το παρελθόν. Συνήθως τα συναντά κανείς σε γεωγραφικά σημεία όπου ενώνονται ωκεανοί, όπως είναι η θαλάσσια περιοχή ανοικτά του Κεϊπτάουν, όπου συναντώνται τρεις θάλασσες».

Στην ερώτηση του «Βήματος» τι ακριβώς είναι αυτά τα «κύματα-φονιάδες» ο κ. Μποζώνης σηκώνει τα χέρια ψηλά. «Πραγματικά κανείς δεν γνωρίζει με ακρίβεια τι είναι αυτό που τα δημιουργεί. Είναι ένα φυσικό φαινόμενο που προκαλεί η ίδια η φύση. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι εικασίες και το μόνο που γνωρίζουμε είναι ότι είναι ικανά να προκαλέσουν ακόμη ναυάγια».

Αυτά έλεγε μόλις τον περασμένο Μάρτη ο καπετάν Δημήτρης Μποζώνης. Για τα κύματα φονιάδες.

Στις 30 Δεκεμβρίου, πλέοντας με το καράβι του στον Ατλαντικό, συναντήθηκε με ένα τέτοιο κύμα. Και επιβεβαιώθηκαν με τον πιο τραγικό τρόπο τα λεγόμενά του.

Αιωνία του η μνήμη. Η οικογένεια των ελλήνων πλοιάρχων έχασε όχι μόνο έναν άξιο ναυτίλο αλλά και έναν άνθρωπο που με αυταπάρνηση έπεσε στο καθήκον.

Γιατί είναι άλλο από αμέλεια, άγνοια, απροσεξία, να χάνεσαι. Κι άλλο να διαθέτεις τη γνώση. Να ξέρεις τον κίνδυνο. Και όμως να τον αψηφάς. Γιατί έτσι απαιτεί ο όρκος που έδωσες.

Ένα ακόμη αστέρι ο καπετάν Δημήτρης Μποζώνης στην πλειάδα των ελλήνων πλοιάρχων που έδωσαν τη ζωή τους για να σώσουν το πλήρωμά τους.

Κι ας μείνει με γράμματα χρυσά το όνομά του και το παράδειγμά του φάρος για όλους τους νέους και τις νέες που ακολουθούν αυτό το δύσκολο δρόμο. Το δρόμο για τη γέφυρα. Μη βλέπουν μόνο τα χρυσά γαλόνια. Και τους μισθούς και την όποια εφήμερη δόξα.

Άδικα δεν έλεγαν στα χρόνια των Ρωμαίων πως ο καπετάνιος είναι ο πρώτος μετά το θεό.

Είναι γιατί ο αληθινός καπετάνιος είναι έτοιμος την όποια στιγμή να ανοίξει τις φτερούγες του πάνω από το πλήρωμά του, όπως η κλώσσα πάνω από τα κλωσσόπουλα. Κι ακόμη περισσότερο. Σαν ένας ακόμη άγγελος που φεύγει και πάει εκεί που ανήκει... Στην αγκαλιά του θεού. Εκεί που σίγουρα βρίσκεται τώρα και ο καπετάν Δημήτρης Μποζώνης. Το παλικάρι!

_________________________

ΥΓ Και μην προσπεράσουμε το ψυχικό σθένος που επέδειξε το άλλο παλικάρι, ο υποπλοίαρχος Αντώνης Ιωάννου. Που όντας τραυματισμένος σοβαρά κατάφερνε όπως διαβάσαμε να δίνει οδηγίες για να κατευθυνθεί το πλοίο στον προορισμό του.

Ακόμη μια φορά του ευχόμαστε περαστικά και γρήγορα να επιστρέψει στην αγκαλιά των δικών του, στην πολυαγαπημένη μας Κύπρο. Ήταν και τούτος ένας λόγος που κι εμείς ενώσαμε τη φωνή μας με τον παιδικό του φίλο για τη σωτηρία του. Οι στενοί μας δεσμοί με το νησί της Αφροδίτης.

Μπράβο και στην πλοιοκτήτρια εταιρεία που φρόντισε να βρεθεί κοντά στον τραυματία ο πατέρας του. Μου θύμισαν εκείνο που και στη δική μου εταιρεία, την εταιρεία Ωνάση, ίσχυε: Πρώτα ο άνθρωπος!

Και είναι αυτό το στοιχείο, ας μην το ξεχνά κανένας, που δημιούργησε το θαύμα της ελληνικής ναυτιλίας. Το ίδιο που κρύβεται πίσω από όλες τις μεγάλες ναυτιλιακές εταιρείες της χώρας μας και σήμερα ακόμη...


____________________________________

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΕΣ

http://kapetanisses.blogspot.com/2011/01/aegean-angel_03.html

Χαιρετίζουμε τη μεγάλη νίκη της ΠΕΜΕΝ

Κάθε φορά που οι ναυτεργάτες κατεβαίνουν σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις, η καρδιά μας χτυπά με άλλο ρυθμό. Στο νου γυρίζουν τα χρόνια που τρώγαμε κι εμείς το πικρό ψωμί της θάλασσας, που πιο πικρό άλλο επάγγελμα δεν έχει. Θυμόμαστε και τη μέρα που απομείναμε για πάντα στην Ακτή Μιαούλη, θύματα της στυγνής πολιτικής που στηρίζει όλο και περισσότερα κέρδη για το κεφάλαιο και όλο μεγαλύτερο ξεζούμισμα για τους εργαζόμενους.

Σε λίγες μέρες κλείνουν 27 χρόνια από τη μέρα που ξεμπάρκαρα για τελευταία φορά. Ένα μπάρκο δέκα μηνών ήταν το τελευταίο μου. Με ένα γκαζάδικο που το πήγαμε για σκραπ για τη Φορμόζα. Δέκα μήνες σκληρής δουλειάς και με συνθήκες που δε διανοούνται οι στεριανοί.

Να λιώνουν ως και οι σόλες σου κάτω στον Περσικό, να παραγεμίζεις τη φόρμα εφημερίδες για να αντέξεις το κρύο στα λιμάνια της Ευρώπης. Πάνω κάτω, Ευρώπη - Περσικός συνέχεια. Δυο μήνες ταξίδι. Βγαίναμε μόνο όταν πιάναμε Ευρώπη. 48 ώρες. Όλο και όλο 48 ώρες κράταγε η εκφόρτωση. Δούλευες 6ωρίες μέρα και νύχτα. 12 - 6 τη μέρα, 12 - 6 και τη νύχτα. Κι ανάμεσα αν άντεχες έτρεχες να πατήσεις και λίγο στεριά. Και μετά ξανά δυο μήνες στο πέλαγος. Ανάμεσα ουρανό και θάλασσα.

Στη στεριά οι άνθρωποι παρακαλάνε για 8ωρο. Αγωνίζονται να μην τους το καταργήσουν. Ο ναυτεργάτης παρακαλάει να του δώσουν οβερτάιμ. Παρακαλάει να εργάζεται και τις Κυριακές και τις αργίες. Γιατί τότε το οβερτάιμ μετράει περισσότερο. Και γιατί νόημα δεν έχει κανένα να κάθεσαι και να μη δουλεύεις. Έτσι κι αλλιώς ακόμα και όταν σταματάει η δουλειά, εσύ μένεις εκεί, στο καράβι. Στο χώρο εργασίας. Δεν πας στο σπίτι και στην οικογένεια όπως όλοι οι άλλοι.

Δε μοιάζει σε τίποτα η δουλειά της θάλασσας με τις άλλες δουλειές. 24 ώρες το 24ωρο ανήκεις στον εργοδότη σου. Όταν το καράβι σε χρειαστεί δε μετράει αν είναι νύχτα και αν σου λείπει ύπνος. Σε ποια δουλειά έξω δουλεύουν οι άνθρωποι 48 ώρες συνεχόμενες; Και δε λέμε δουλειά γραφείου. Λέμε να μη νιώθεις πια τα πόδια σου από την κούραση και τα μάτια σου να χρειάζονται οδοντογλυφίδες για να μείνουν ανοιχτά.

Και λέμε να είναι αποκομμένος από τον έξω κόσμο. Να πληρώνεις τα μαλλιά της κεφαλής σου για να μιλήσεις λίγα λεπτά στο τηλέφωνο με τους δικούς σου. Να γυρνάς μετά από μήνες και να αισθάνεσαι ξένος στην ίδια σου τη χώρα. Ούφο... που δεν ξέρει τίποτε για τους μήνες που έλειπε.

Λέμε ακόμη πως αλλάζεις συνεχώς τόπους. Το ρολόι γυρνάει σαν τρελό πότε πίσω και πότε μπρος. Το σώμα σου διαμαρτύρεται. Το δέρμα σου διαμαρτύρεται. Άλλο κλίμα στον ένα τόπο, άλλο στον άλλο. Και ούτε ξέρεις από που να φυλαχτείς να μην πάρεις και κανένα παράσημο από αρρώστιες άγνωστες στον πολιτισμένο δικό μας κόσμο.

Από την ώρα που θα πατήσεις στο καράβι ζεις συνέχεια με το βουητό των μηχανών. Με αυτό ξυπνάς, με αυτό δουλεύεις, με αυτό κοιμάσαι. Και σε ένα κόσμο που συνέχεια κουνιέται. Πότε λίγο και πότε πολύ. Είναι νύχτες που άδικα πολεμάς να κοιμηθείς. Το μπότζι σε πετάει πότε από τη μια και πότε από την άλλη.

Όσα και να πω τελειωμό δεν έχουν οι πίκρες και οι καημοί της θάλασσας. Νομίζουν κάποιοι πως είναι μονάχα ο κίνδυνος. Μακάρι να ήταν αυτός και μόνο. Γιατί αυτόν τον ξέραμε όταν διαλέγαμε το δρόμο της θάλασσας. Και μας άρεσε κιόλας. Να κονταροχτυπιέσαι με τη φύση και να τη νικάς. Είναι ηδονή αξεπέραστη και όποιος δεν την εισπράττει ως ηδονή, για ναυτικός δεν κάνει. Με τα άλλα όμως; Με τα άλλα πώς να την παλέψεις;

Και κυρίως πώς να παλέψεις την ώρα που θα σου κλείσουν οι πόρτες; Να πολεμάς μήνες και χρόνια όλους τους δαίμονες και όλες τις αναποδιές και μία μέρα των ημερών που η κρίση δένει καράβια, να σου δείχνουν την πόρτα. Όταν ένα καράβι δε βρίσκει ναύλο το πάνε στη ράδα. Οι άνθρωποι όμως; Οι άνθρωποι που το δουλεύανε τι γίνονται; Ποιος νοιάστηκε ποτέ γι' αυτούς;

Γι' αυτό και τα χρόνια δε φτάνουν να ξεχάσεις. Μένει ανοιχτή η πληγή και εκεί που δεν το περιμένεις ματώνει και σου σκίζει την ψυχή η αδικία. Μόνο βάλσαμο να βλέπεις τους χτεσινούς συναδέλφους να αγωνίζονται και να νικούν. Η δική τους νίκη είναι και δική σου. Όπως και ο κάθε αγώνας τους είναι δικός μας κι αυτός. Τον θρέφει το αγιάτρευτο άδικο από στρατιές ολάκερες ναυτεργατών, του χτες και του σήμερα.

Έτσι και τώρα με την ΠΕΜΕΝ. Χαρήκαμε χαρά μεγάλη μαθαίνοντας τα ευχάριστα. Και τους ευχαριστούμε μέσα από την καρδιά μου που είναι εκεί, στις επάλξεις πάντα, και κρατούν ψηλά το τίμιο λάβαρο των αγώνων.

Από το Ριζοσπάστη παραθέτουμε:

Με το σπαθί τους κέρδισαν τα δεδουλευμένα

Η απεργία που κήρυξε η ΠΕΜΕΝ στα πλοία που χρωστάνε μισθούς,

έφερε από χτες τα πρώτα αποτελέσματα


Από τη χτεσινή περιφρούρηση της απεργίας στο λιμάνι του Πειραιά


Με το κεφάλι ψηλά και στέλνοντας το μήνυμα σε όλους τους εργάτες ότι οι ταξικοί αγώνες φέρνουν αποτελέσματα, ξαναγύρισαν στα πόστα τους χτες το απόγευμα οι ναυτεργάτες των πλοίων «ΣΑΡΔΗΝΙΑ ΒΕΡΑ» της εταιρείας ΚΑΛΛΙΣΤΗ του εφοπλιστή Σπανού και οι ναυτεργάτες του πλοίου «ΜΑΡΙΝΑ» της GA FERRIES του Αγούδημου. Εδωσαν αποφασιστικά τον απεργιακό αγώνα για τα δεδουλευμένα που είχε κηρύξει η ΠΕΜΕΝ στα μηχανοστάσια των πλοίων αυτών των εταιρειών και κατάφεραν να καταγράψουν θετικά αποτελέσματα, αναδεικνύοντας τις μεσαιωνικές συνθήκες γαλέρας που βιώνουν.

Καθοριστικής σημασίας για την έκβαση του αγώνα ήταν η αλληλεγγύη των δυνάμεων του ΠΑΜΕ. Εργαζόμενοι από άλλους κλάδους με έντονη την παρουσία της νεολαίας, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα των ταξικών δυνάμεων συμπαρατάχθηκαν στους καταπέλτες των δύο πλοίων περιφρουρώντας την απεργία και δίνοντας δύναμη στους ναυτεργάτες να συνεχίσουν. Ο αγώνας για τα δεδουλευμένα συνεχίζεται και στα υπόλοιπα πλοία του Αγούδημου, ενώ από χτες το βράδυ ξεκίνησε η 24ωρη απεργία που έχει κηρύξει η ΠΕΜΕΝ και για τα πλοία της ΑΝΩΝΥΜΗΣ ΝΑΥΤΙΛΙΑΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΘΑΣΟΥ (ΑΝΕΘ) για να πάρουν τους μισθούς τους.

Οι ναυτεργάτες των πλοίων, από προχτές τα μεσάνυχτα που ξεκίνησε η απεργία αναμετρήθηκαν με ένα «όργιο» απεργοσπαστικών, τρομοκρατικών μηχανισμών που είχαν στήσει από κοινού υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας και εφοπλιστές. Στο πλοίο «ΡΟΔΑΝΘΗ» του Αγούδημου, το ΥΕΝ είχε δώσει άδεια να αποπλεύσει ακριβώς με την έναρξη της απεργίας, δηλαδή προχτές τα μεσάνυχτα, παρά το γεγονός ότι οι ναυτεργάτες, ΠΕΜΕΝ και ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ ταυτόχρονα με τα δεδουλευμένα είχαν καταγγείλει προβλήματα στην αξιοπλοΐα του και στις συνθήκες υγιεινής, που έθεταν σε κίνδυνο την υγεία και των επιβατών.

Προκειμένου να αποπλεύσει το πλοίο με κάθε τρόπο, οι Υπηρεσίες του Κλάδου Ελέγχου Εμπορικών Πλοίων και η Υγειονομική Υπηρεσία της Νομαρχίας Πειραιά δήλωσαν ότι δεν βρήκαν «κανένα πρόβλημα», σύμφωνα με το ΥΕΝ, όταν ακόμα και ο καταπέλτης του πλοίου κλείνει με «πατέντες»!

Οι απεργοσπαστικοί μηχανισμοί ήταν στο «φουλ» και χτες το απόγευμα στο «ΣΑΡΔΗΝΙΑ ΒΕΡΑ». Στελέχη του Σπανού επιδόθηκαν σε σωρό από τρομοκρατικές μεθοδεύσεις, ενώ ο εφοπλιστής δεν παρέλειψε να επιστρατεύσει και «αγανακτισμένους» επιβάτες. Μάλιστα, κάθε ώρα, από τα μεγάφωνα του πλοίου γινόταν ανακοίνωση από άνθρωπο του Σπανού, ότι «το πλήρωμα έχει πληρωθεί και δεν απεργεί»!

Οι ναυτεργάτες κράτησαν την απεργία τους, απαιτώντας ταυτόχρονα να ανακληθεί και η τρομοκρατική απόλυση σε βάρος του β' μηχανικού του πλοίου και ανάγκασαν τον εφοπλιστή σε υποχώρηση. Δεσμεύτηκε την Μ. Τετάρτη να καταβάλει τα λεφτά, ανακάλεσε την απόλυση του μηχανικού και το πλοίο απέπλευσε.Τα δεδουλευμένα τους πήραν και οι ναυτεργάτες του πλοίου «ΜΑΡΙΝΑ» του Αγούδημου, οπότε και απέπλευσε για τον προορισμό του.

_________

Μπράβο λεβέντες της ΠΕΜΕΝ! Μπράβο πολυαγαπημένοι μας μουντζούρηδες! Συνεχίστε δυνατά και αποφασιστικά. Οι ευχές μας και οι επιθυμίες μας για καλύτερες μέρες στη θάλασσα θα είναι πάντα κοντά σας.


Για μας ο θάνατος είναι...

Με έσφαξε το τραγουδάκι... Πήρε σουγιάδες και μαχαίρια και ξυράφια και έκανε την ψυχούλα μου κόσκινο μεσημεριάτικα...


Μουσική - Ερμηνεία: Παντελής Θαλασσινός
Στίχοι: Άκος Δασκαλόπουλος


"Παλάτια εμείς θα χτίζουμε στην άμμο
ποιος λογαριάζει κύμα και καιρό
κι αν την καρδιά μας την πατάμε χάμω
εμείς αυτό το λέμε ριζικό.

Καράβια είμαστε που ρίχνονται στο κύμα
που 'χουν στο αίμα τους αρμύρα και σκουριά
για μας ο θάνατος και το μεγάλο κρίμα
είναι να μένουμε δεμένοι στη στεριά.

Σκορπάμε τη ζωή ερωτευμένοι
το "σ' αγαπώ" το κάνουμε σκοπό
το τραγουδούν της νύχτας οι χαμένοι
και τ' όνειρό τους τραύμα είναι νωπό."

Καράβια είμαστε... που έχουμε στο αίμα μας αρμύρα και σκουριά. Και ματσακόνι δε βρίσκεται να τη βγάλουμε από κει. Χρόνια τώρα ματσακονίζουμε και λέμε θα περάσει ο καημός. Και να, έρχεται ένα τόσο δα τραγουδάκι, έρχεται μια εικόνα, μια πνοή του ανέμου... ένας ήχος ανεπαίσθητος... και αρχίζει άγρια η τρικυμία.

Δε πα να περάσουν δέκα χρόνια, είκοσι χρόνια... εικόσι έξι... συμπλήρωσα τον περασμένο μήνα... Ο πόνος μένει αγιάτρευτος και σκάβει λαγούμια στην ψυχή. Εμείς για αλλού κινήσαμε για αλλού και αλλού η ζωή μας πήγε. Για μας ο θάνατος και το μεγάλο κρίμα είναι να μένουμε δεμένες στη στεριά.

Αφιερωμένο σε όλες τις αδερφές μου, τις πρώτες ελληνίδες καπετάνισσες... Που το όνειρό τους έμεινε τραύμα ανοιχτό. Και η ζωή τους δεμένη στο μουράγιο...


Απαραίτητο συμπλήρωμα το τραγουδάκι "Καράβια βγήκαν στη στεριά"...


Καράβια στη στεριά
Στίχοι: Μιχάλης Γκανάς
Μουσική: Μίνωας Μάτσας
Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Νταλάρας
Άλλες ερμηνείες: Παντελής Θαλασσινός

Καράβια βγήκαν στη στεριά
και πιάσανε τα όρη
ποιος είδε βάρκα στο Χελμό
στο Μέτσοβο βαπόρι

Ποιος είδε νύχτα με δυο φεγγάρια
ποιος είδε ήλιο σαν αχινό
κι ερωτευμένα πουλιά και ψάρια
να κολυμπάνε στον ουρανό

Καράβια βγήκαν στη στεριά
και χάθηκαν στο χιόνι
κι αυτός που τα ονειρεύτηκε
τα περιμένει ακόμη

Ποιος είδε φάρο στον Ψηλορείτη
στην Ελασσόνα λευκό πανί
κι ένα καράβι από την Κρήτη
να πιάνει Ξάνθη Κομοτηνή

Ποιος είδε νύχτα με δυο φεγγάρια
ποιος είδε ήλιο σαν αχινό
κι ερωτευμένα πουλιά και ψάρια
να κολυμπάνε στον ουρανό

Και ποιος είδε ναυτικό που έμεινε ξέμπαρκος να κοιτά το πέλαγος; Να μην το δει κανείς... Και να μη δει καπετάνισσα κλεισμένη και φυλακισμένη σε ένα μπουντρούμι να βγάζει το ψωμί της στεριάς. Να μην το δει κανείς... Γιατί είναι ένα θέαμα θλιβερό που μυρίζει θάνατο....

Και για να μη λες πως υπερβάλλω... πάρε τώρα και δες τι σημαίνει καράβι και θάλασσα:

Ζωντανό καράβι και ζωντανή θάλασσα. Δωράκι από τη μικρή μου κόρη... την καπετανοπούλα τη 19χρονη που μόλις έκλεισε τον ένα μήνα στο καράβι. Τον πρώτο της μήνα στη θάλασσα. Βλέπεις τι χάνεις στη στεριά;

Το τι χάνεις στη θάλασσα... άστο... είναι ιστορία μόνο για ναυτικούς. Και να στο πω δε θα το καταλάβεις... Η μικρή μου όμως καπετάνισσα το έμαθε νωρίς. Πήρε, ακόμα δεν πάτησε στο καράβι, το πιο πικρό μάθημα. Το φιλαράκι της το κολλητό, παιδί ακόμα κι αυτό... έφυγε για πάντα. Τροχαίο. Και το πικρό μαντάτο βρήκε τη μικρή μου στο καράβι. Άμαθη σε θάνατο, άμαθη και σε τούτη τη σκληρή όψη της ζωής του ναυτικού. Έκλαψε, πόνεσε... είδε σε μια στιγμή "πως χάνει όλη τη ζωή για το όνειρο που διάλεξε"... Ούτε ένα στερνό φιλί στον αδικοχαμένο φίλο. Ούτε μια τελευταία ματιά.

Έτσι πληρώνεται τούτο το όνειρο. Με δάκρυ πικρό. Και όταν το έχεις και όταν το χάνεις. Σε σκοινί τεντωμένο η ζωή των θαλασσινών. Πόνος αβάσταχτος και ηδονές πρωτόγνωρες. Πώς αλλιώς; Ξέρεις εσύ άλλον τρόπο να κερδίσεις την ευτυχία; Πέρα από την πληρωμή σε ίσο πόνο και δυστυχία;

Γι' αυτό σου λέω...

Καράβια είμαστε που ρίχνονται στο κύμα
που 'χουν στο αίμα τους αρμύρα και σκουριά
για μας ο θάνατος και το μεγάλο κρίμα
είναι να μένουμε δεμένοι στη στεριά.

Αρμύρα από το δάκρυ και σκουριά από τον πόνο... Τόση αρμύρα και τόση σκουριά που ένα γίνεται με την ψυχή. Κι ο μόνος τρόπος να το αντέξεις είναι να βρεθείς εκεί... Μες στην αρμύρα και μες στη σκουριά... Να νιώθεις ίδιος και όχι καράβι στη στεριά...

Σου φαίνεται υπερβολικό; Μα σου είπα... αυτά μονάχα οι ναυτικοί τα καταλαβαίνουν... δεν είναι ιστορίες για στεριανούς...

Τα γενέθλια της Μπουμπουλίνας και της Πόλης


Γενέθλια σήμερα, της πιο θρυλικής ελληνίδας καπετάνισσας. Φυσικά της ξακουστής και τρομερής Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας!


11 του Μάη... του 1771. Όπως διαβάζουμε στην ιστοσελίδα του Μουσείου Μπουμπουλίνας:

Η Μπουμπουλίνα, που ήταν Υδραία την καταγωγή, γεννήθηκε μέσα στις φυλακές της Κωνσταντινούπολης στις 11 Μαΐου του 1771, όταν η μητέρα της, Σκεύω, επισκέφθηκε τον τότε φυλακισμένο από τους Τούρκους και ετοιμοθάνατο άντρα της, Σταυριανό Πινότση.

11 Μαΐου στις φυλακές της σκλαβωμένης Πόλης. Εκεί γεννήθηκε το κοριτσάκι που έμελλε να γίνει ο φόβος και ο τρόμος των Τούρκων. Να κυριαρχήσει στις θάλασσες και να αφήσει με το στόμα ανοιχτό εχθρούς και φίλους με την απαράμιλλη γενναιότητά της.


Η Μπουμπουλίνα.
Ακριβές αντίγραφο του πίνακα του Γερμανού ζωγράφου Von Hess.

Η ημερομηνία και ο τόπος της γέννησης της ηρωίδας δεν μπορούμε να μην προσέξουμε ότι κρύβουν έναν αξιοσημείωτο συμβολισμό. 11 Μάη για την Κωνσταντινούπολη είναι η επέτειος της ίδρυσής της. Συγκεκριμένα, όπως διαβάζουμε στην Βικιπαίδεια:

Ιδρύθηκε από τον Κωνσταντίνο Α' το 324 στην τοποθεσία που βρισκόταν η αποικία των Μεγαρέων και εξελίχθηκε γρήγορα ως η νέα πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής (και μετέπειτα Ελληνικής-Βυζαντινής) αυτοκρατορίας.Το αρχικό όνομα της νέας πόλης ήταν Νέα Ρώμη με την έννοια της "νέας πρωτεύουσας" που δεν υπήρχε ακόμη τέτοιος όρος. Είναι χτισμένη πάνω σε επτά λόφους όπως και η Ρώμη. Στις 11 Μαΐου του 330 τελέστηκαν με ανάλογη λαμπρότητα τα επίσημα εγκαίνια της πόλης που ονομάστηκαν γενέθλια. Ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Α' ο Μέγας μετά την παρακολούθηση αγώνων στο ανακαινισμένο ιππόδρομο, που ανεγέρθηκε κατά απομίμηση εκείνου του Σεβήρου στη Ρώμη, καθισμένος σε χρυσό θρόνο, έδωσε εντολή την ίδια ημέρα και άνοιξαν οι θέρμες (λουτρά) του Ζεύξιππου ενώ μοιράστηκαν ενθυμήματα. Από το 330 μέχρι το 333 κόπηκαν χρυσά νομίσματα που έφεραν την επιγραφή: "CONSTANTINOPOLI" από τα οποία και αποδεικνύεται σαφέστατα ότι το όνομα Κωνσταντινούπολη κυριάρχησε από το ίδιο έτος των εγκαινίων της πόλης. Η Εκκλησία καθίδρυσε και ιδιαίτερη ετήσια εορτή των εγκαινίων στις 11 Μαΐου.

Στα πάνω από χίλια χρόνια της δόξας της, η μέρα αυτή, η 11η Μαΐου, γιορταζόταν πάντα με ιδιαίτερη λαμπρότητα. Όταν όμως το μαύρο σκοτάδι της σκλαβιάς την πλάκωσε, ποιος να νοιαστεί και ποιος να θυμηθεί τη μέρα των γενεθλίων; Ακόμη και σήμερα, που ελεύθερη πάλι πατρίδα έχουμε, λησμονημένη και περιφρονημένη στέκει η μέρα των γενεθλίων της Πόλης που για μια χιλιετία στάθηκε το κέντρο του τότε γνωστού κόσμου... Και όχι μόνο λησμονημένη αλλά και δυστυχώς παραχαραγμένη ακόμη και η χρονολογία των εγκαινίων της. Και αναφέρομαι στο ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ της ΕΡΤ... Που και άλλες φορές έχουμε επισημάνει τα τραγικά του λάθη. Έτσι και για τα γενέθλια της Πόλης αναφέρει:

το 380... η Κωνσταντινούπολη γίνεται πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με το όνομα Νέα Ρώμη. Κτίστηκε σε επτά λόφους, κάνω στο Βυζάντιο, αρχαία αποικία των Μεγαρέων.

Κατά τα άλλα, τα δελτία ειδήσεων σήμερα γκρίνιαζαν για την προκλητική ιστοσελίδα του ΥΠΕΞ της Τουρκίας... Και οι πολιτικοί μας έκαναν σοβαρές δηλώσεις πως θα ασκήσουμε βέτο για την είσοδο της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση... Τι αστείο! Και τι τραγικό! Όταν εμείς οι ίδιοι λησμονούμε την ιστορία μας και την κακοποιούμε. Όταν ένας επίσημος φορέας αφαιρεί 50 χρόνια από την ιστορία της Πόλης. Αλλά έτσι είμαστε οι σημερινοί έλληνες... Δυστυχώς. Σηκώνουμε επανάσταση τάχα και δήθεν για τα λάθη ενός σχολικού βιβλίου ιστορίας και την ίδια ώρα είμαστε όλοι μας ανιστόρητοι...

Να όμως που η θεά τύχη θέλησε τη μέρα αυτή, την 11η Μάη, όχι μόνο να μην την ξεχάσει αλλά και να τη χρυσώσει με μια ακόμη σημαντική στιγμή του έθνους. Τη γέννηση της ηρωίδας που μαζί με όλη εκείνη τη φοβερή γενιά του '21 κατάφεραν να αποτινάξουν το ζυγό της δουλείας τετρακοσίων ετών. Αδυνατεί ο νους να συλλάβει το μεγαλείο του κατορθώματος αυτών των ανθρώπων. Ανδρών και γυναικών.

Εμείς φυσικά, ως γυναίκες και ως καπετάνισσες, στεκόμαστε με ιερό δέος ειδικά μπροστά στις γυναίκες και μάλιστα εκείνες που πολέμησαν στα πέλαγα. Το δικό τους παράδειγμα στάθηκε πάντα σύμβολο και οδηγός σε όσες δυσκολίες συναντήσαμε. Και αν και κάποτε "Μπουμπουλίνες" μας αποκάλεσαν κι εμάς όταν ο θεσμός της γυναίκας πλοιάρχου έκανε τα πρώτα του βήματα στην πατρίδα μας, αισθανόμαστε πολύ μικρές μπρος στο δικό της μεγαλείο. Ουδεμία σύγκριση με τη δική της πορεία και τα δικά της κατορθώματα. Όμως και δεν μπορούμε να μην την επικαλούμαστε για να αποδεικνύουμε τι είναι σε θέση να κάνει μια γυναίκα. Μικρό δείγμα το απόσπασμα για τη ζωή της που ακολουθεί, όπως δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα του μουσείου Μπουμπουλίνας:

"Μετά τον θάνατο του Πινότση στην Κωνσταντινούπολη, μητέρα και κόρη επιστρέφουν στην Ύδρα. Τέσσερα χρόνια αργότερα η Σκεύω έρχεται σε δεύτερο γάμο με τον Σπετσιώτη καπετάνιο Δημήτριο Λαζάρου ή Ορλώφ (το Ορλώφ παρατσούκλι της εποχής λόγω της συμμετοχής του στα Ορλωφικά) και έτσι η Μπουμπουλίνα εγκαταστάθηκε πλέον στις Σπέτσες.

Ο αδριάντας της ηρωΐδας στις Σπέτσες

Από μικρή λατρεύει τη θάλασσα και τα καράβια και συναρπάζεται από τις ιστορίες των ναυτικών αλλά και από τους Θούριους του Ρήγα για την πατρίδα και τη λευτεριά. Είναι η αναμφισβήτητη αρχηγός ανάμεσα στα οκτώ ετεροθαλή αδέλφια της, δείχνοντας έτσι από νεαρή ηλικία τον ισχυρό μέχρι πείσματος χαρακτήρα της, το θάρρος και την αποφασιστικότητά της. Μελαχρινή με αρχοντική κορμοστασιά, ατίθαση και επιβλητική, κάνει δύο γάμους, τον πρώτο στα 17της χρόνια με τον Δημήτριο Γιάννουζα και τον δεύτερο στα 30της με τον Δημήτριο Μπούμπουλη. Και οι δύο όμως σύζυγοί της, Σπετσιώτες καπεταναίοι, σκοτώνονται σε ναυμαχίες με Μπαρμπερινούς πειρατές, που ήταν ο φόβος και ο τρόμος εκείνης της περιόδου."

Ο Αγαμέμνων. Έργο του Α. Μιλάνου

Η θρυλική ναυαρχίδα της Μπουμπουλίνας, που με το όνομα και μόνο θυμίζει πόσο εκείνοι οι έλληνες του '21 τιμούσαν την ιστορία του τόπου τους.

Ελπίζουμε ετούτη η αναφορά στα γενέθλια της καπετάνισσας, να βοηθήσει να θυμόμαστε και τα άλλα γενέθλια... Της Πόλης... της Πόλης που γεννήθηκε... Και μαζί να θυμόμαστε και το χρέος μας. Πως η λευτεριά μας δεν απειλείται από κανέναν εχθρό όταν εμείς ξέρουμε να περιφρουρούμε την πατρίδα μας. Ας ξεκινήσουμε τουλάχιστον από την ιστορία της...

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ BLOG ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΕΣ

"Δεν είναι δόκιμοι, κοπέλες είναι σου λέω!" Και όμως...

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ BLOG ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΕΣ



Τέλος του 2005 με ένα κόμπο στο λαιμό αν επιτέλους θα βρούμε εταιρία να μπαρκάρουμε κι εμείς. Τρεις κοπέλες που απεγνωσμένα έψαχναν βαπόρι να μπαρκάρουν, δύσκολο πράγμα και ιδίως αν έχουν βλέψεις για ποντοπόρα.

Συναντηθήκαμε στις 8 το πρωί έξω από τον ηλεκτρικό να ξεκινήσει η περιοδεία μας... Τι ακούσαν τα αφτιά μας εκείνο το πρωινό στον Πειραιά; Πόσες πόρτες δεν βρήκαμε κλειστές...

Θυμάμαι που περάσαμε την είσοδο μίας ναυτιλιακής εταιρίας με σκοπό να πάμε στο τμήμα των πληρωμάτων να ζητήσουμε δουλειά. Στα πέντε βήματα που κάναμε μας σταμάτησε ο θυρωρός.

-Τι θα θέλατε;(μας ρώτησε)

-Δόκιμοι είμαστε, θα θέλαμε να μιλήσουμε με τον υπεύθυνο πληρωμάτων.

-Μισό λεπτάκι κορίτσια.

Περιμέναμε λοιπόν κι εμείς ντυμένες με τα "καλά" μας στον προθάλαμο του μεγάρου.
Πιάνει το τηλέφωνο και μιλάει με κάποιον (προφανώς τον υπεύθυνο των πληρωμάτων):

-Έλα, έχουν έρθει κάτι κοπέλες εδώ και θέλουν να πάνε στα πληρώματα... Για δόκιμοι λένε... Όχι σου λέω, κοπέλες είναι, στα πληρώματα θέλουν να πάνε... Δεν είναι δόκιμοι σου λέω, κοπέλες είναι!

Το τηλέφωνο έκλεισε, ο θυρωρός γύρισε στο μέρος που στεκόμαστε και μας είπε χαμογελαστός:
-Λυπάμαι κορίτσια, μου είπαν ότι δεν δεχόμαστε αιτήσεις απο κοπέλες.

Τι σφαλιάρα ήταν αυτη; Από πού μας ήρθε; Μας πιάσαν κάτι γέλια στην μέση του δρόμου... Ακόμα γελάμε όταν θυμηθούμε την ιστορία αυτή! "Κοπέλες είναι σου λέω, όχι δόκιμοι!"

Κι όμως συνεχίσαμε, χτυπήσαμε και άλλες πόρτες και ακούσμε πολλές τέτοιες ατάκες. Απτόητες εμείς, αποφασισμένες να βρούμε εταιρία... Γύρισα κατά τις 7 το απόγευμα σπίτι μου, έχοντας γράψει πολλά χιλιόμετρα, κατάκοπη, πεινασμένη και διψασμένη.Δεν το έβαλα κάτω όμως και εταιρία βρήκα!

Πέρασε ο καιρός, έφυγα για το πρώτο μου μπάρκο! Έκει έμαθα πολλά όπως: πως να κάνω ματσακόνι (είχα το δικό μου ματσακόνι, καλό ξύλο, βαρυ εργαλείο, πέταγε σπίθες και δεν ήθελε ακόνισμα στον τροχό!), έμάθα τι είναι η μάπα (σφουγγαρίστρα την έλεγε η μαμά μου), πώς πίνει τον καφέ του ο καπετάνιος (και φυσικά δεν τον έκανα ποτέ όπως ήθελε, αν ήθελε καφέ να εφτιαχνέ μόνος του δεν είχα μπαρκάρει καφετζής), πως πιάνουν το πινέλο και βάφουν, να φτιάχνω μπογιές, να δίνω δουλειά στους ναύτες, να μαζεύω τα τρεξίματα από λάδια, να πιάνω το στουπί και το πανί και να κατεβαίνω στις σεντίνες για λαδάκια, να διορθώνω στους χάρτες... Δεν έχω παράπονο!

Έκανα τα πάντα εκέι! Τι θέλεις; Γέφυρα, κουβέρτα; Δεν άφησα τίποτα στην τύχη του! Στα πάντα ήμουν μέσα! Τους τρέλανα στις ερωτήσεις... Έψαξα, έμαθα! Είδα την διαφορά άντρα δοκιμου και γυναίκας δόκιμου, ή μάλλον τις διαφορές.

Δεν φοβήθηκα να λερώσω τα χέρια μου, υπήρξαν φορές που δεν φαινόταν ούτε για αστείο το μπλέ της φορμας μου γιατί είχε γίνει μαύρη από το πετρέλαιο, ακόμα και το πρόσωπό μου ήταν γεμάτο πετρέλαιο. Ο άντρας δόκιμος όμως σιχαινόταν να λερώσει τα χέρια του με πετρέλαιο... Δούλεψα σαν σκύλος σε αυτό το βαπόρι, αλλα πάντα ήμουν η "μικρή", ενω ο άντρας δόκιμος ήταν πάντα ο άντρας δόκιμος! Δεν είναι κοπέλα, είναι δόκιμος! Έτσι όμως ήταν πάντα και όσο κι αν γκρινιάζω δεν αλλάζει!

Ένας άντρας στο βαπόρι δεν έχει να αποδείξει τίποτα, ενώ μια κοπέλα πρέπει να αποδείξει με έργα ότι δεν μπάρκαρε για τουρισμό. Ότι μπάρκαρε για να δουλέψει όπως δεν έχει δουλέψει πότε κανένας τους, ότι ήρθε για να κλέψει γνώσεις και όχι καρδιές.

Έχω διαλέξει να κρατάω μόνο τα καλά στην ζωή μου, από τα άσχημα κρατάω μόνο τις διδαχές που μου προσφέραν!
_____________

ΣΧΟΛΙΟ

Το άρθρο είναι του νέου μέλους του blog ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΕΣ, της A.M. Που είναι κοπέλα αλλά είναι και δόκιμος, δόκιμος Πλοίαρχος.

Είναι πράγματι κρίμα που εκεί κάτω, στην Ακτή Μιαούλη, 30 ολόκληρα χρόνια μετά το άνοιγμα των σχολών Εμποροπλοιάρχων για τις γυναίκες της χώρας μας, εξακολουθούν να τα χάνουν όταν μια γυναίκα δηλώσει "ναυτικός". Τι στο καλό πια; Γυναίκες υπουργούς έχει πλέον η χώρα, πρόεδρο Βουλής, αρχηγούς κομμάτων... κι αφήστε πια τις αστυνομικίνες, τις πιλότους, τις οδηγούς ταξί και λεωφορείων και μετρό... και τόσες άλλες γυναίκες που επάξια στελεχώνουν θέσεις που κάποτε αποτελούσαν "αντρικά οχυρά".

Κι ακόμη αφήστε που η χώρα αυτή χρωστά τη λευτεριά της και σε γυναίκες καπετάνισσες, τη θρυλική Μπουμπουλίνα, τη Μαντώ Μαυρογένους, την άγνωστη στους πολλούς Δόμνα Βισβίζη.

Γιατί πια τέτοια "δυσλεξία" μπροστά στα κορίτσια που δηλώνουν ότι αγαπούν τη θάλασσα και θέλουν να την ταξιδέψουν; 25 κοπέλες σήμερα φοιτούν στο τρίτο έτος του Ασπροπύργου, στη σχολή Πλοιάρχων αλλά και στη σχολή Μηχανικών. Και αρκετές ακόμη φοιτούν σε άλλες σχολές της χώρας. Και πολύ περισσότερες έχουν αποφοιτήσει στα 30 χρόνια που η Πολιτεία έδωσε το δικαίωμα και επίσημα στη γυναίκα να διαπρέπει ως αξιωματικός εμπορικού ναυτικού. Καιρός λοιπόν να το πάρουν όλοι απόφαση πως τα καράβια δεν είναι ανδροκρατούμενο κάστρο. Έχουν θέση και οι γυναίκες στη θάλασσα. Και έχουν και τη θέληση να την κρατήσουν και να την τιμήσουν.

ΤΟ ΝΑΤ ΑΔΥΝΑΤΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΒΑΛΕΙ ΤΟ ΕΦΑΠΑΞ

Στην τραπεζαρία του πληρώματος με τη Ναυτεργατική...



Για τους εφοπλιστές περισσεύουν,

για τους ναυτεργάτες δε φτάνουν


Πάνω από 1.600 εργάτες της θάλασσας περιμένουν να πάρουν το ελάχιστο από τους κόπους μιας ζωής. Τα ελλείμματα του Ταμείου οφείλονται στη φιλοεφοπλιστική πολιτική ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, που έχει εκτοξεύσει στα ύψη τα κέρδη των ναυτιλιακών εταιρειών


Το ΝΑΤ αδυνατεί να καταβάλει το εφάπαξ στους συνταξιούχους ναυτεργάτες, ενώ αμέτρητοι είναι αυτοί που ενώ έχουν καταθέσει τα απαραίτητα δικαιολογητικά περιμένουν επί μήνες να εγκριθεί η συνταξιοδότησή τους! Σε ό,τι αφορά το εφάπαξ, όπως προκύπτει από στοιχεία των υπηρεσιών, τα οποία επιβεβαίωσε στον «Ρ» η γενική διευθύντρια του Ταμείου κ. Κωστάκου, το ΝΑΤ οφείλει ποσά εφάπαξ σε δικαιούχους από τον Μάρτη του 2006! Ακριβής υπολογισμός πόσοι είναι αυτοί οι ναυτεργάτες, δεν έχει γίνει.

Ομως, ο αριθμός τους προκύπτει αβίαστα, αν υπολογιστεί ότι, σύμφωνα με τις υπηρεσίες του ΝΑΤ, κάθε μήνα δίνονται 100 νέες συντάξεις! Δηλαδή, οι ναυτεργάτες που δεν έχουν πάρει εφάπαξ ξεπερνούν τους 1.600! Στο μεταξύ, ακόμα περιμένουν οι πάνω από 50 ασυρματιστές να εγκριθούν οι συντάξεις τους σύμφωνα με το νόμο 3569/2007 για «πρόωρη» συνταξιοδότηση, αν και έχουν καταθέσει τα απαραίτητα δικαιολογητικά εδώ και 4 μήνες.

Σε αυτήν την κατάσταση που επικρατεί στο ΝΑΤ έρχεται να προστεθεί η χρεοκοπία του Επικουρικού Ταμείου ΚΕΑΝ (Κεφάλαιο Επικουρικής Ασφάλισης Ναυτεργατών), ενώ ορατός είναι ο κίνδυνος το Ταμείο να αντιμετωπίσει σοβαρότατα προβλήματα και στην καταβολή των κύριων συντάξεων, αφού το Επικουρικό καταβάλλεται πλέον από το λογαριασμό της κύριας σύνταξης.


Δυσθεώρητα τα εφοπλιστικά κέρδη


Την ίδια στιγμή που το ΝΑΤ «βουλιάζει», η ΝΔ συνεχίζοντας το καταστροφικό έργο του ΠΑΣΟΚ και στο όνομα της ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας των εφοπλιστών, εντείνει τον παραπέρα διωγμό των ναυτεργατών - των φυσικών αιμοδοτών του ΝΑΤ - από τα καράβια και ενθαρρύνει την εισφοροκλοπή και εισφοροδιαφυγή των εφοπλιστών σε βάρος του ΝΑΤ, των οποίων οι οφειλές, είναι ποσά ανυπολόγιστα.

Είναι ενδεικτικό ότι μόνο στον εφοπλιστικό όμιλο ΛΟΥΗ η κυβέρνηση της ΝΔ χάρισε σε χρόνο μηδέν 10 εκατομμύρια ευρώ, που ήταν οι ασφαλιστικές του οφειλές προς το ΝΑΤ. Ρυθμίστηκαν 7 εκατομμύρια ευρώ που ήταν οι οφειλές της ΝΕΛ και πάει λέγοντας... Ενώ, δίνοντας τα «ρέστα» της, απάλλαξε από τις ασφαλιστικές τους εισφορές προς το ΝΑΤ τους εφοπλιστές των κρουαζιερόπλοιων και των ποντοπόρων πλοίων!

Την ίδια περίοδο, η κερδοφορία του εφοπλιστικού κεφαλαίου, σύμφωνα με την Ενωση Ελλήνων Εφοπλιστών, δεν έχει ιστορικό προηγούμενο. Το 2004 οι εφοπλιστές είχαν 20 δισ. δολάρια κέρδη, οι παραγγελίες για νέα πλοία το 2006 ήταν 322 πλοία αξίας 16,7 δισ. δολ., το 2007 κατασκευάζονται για Ελληνες 612 πλοία. Το πρώτο τρίμηνο του 2007 παρήγγειλαν 129 πλοία αξίας 7 δισ. δολ. και βέβαια εξακολουθούν να κατέχουν την πρωτιά του παγκόσμιου στόλου.


Συνένοχη η συνδικαλιστική πλειοψηφία


Και ενώ η κυβέρνηση της ΝΔ τα δίνει όλα στους εφοπλιστές, σύμφωνα με τη γενική διευθύντρια κ. Κωστάκου, το ΝΑΤ για να καταβάλει το εφάπαξ θα πρέπει να αναπροσαρμοστεί ο προϋπολογισμός του 2007. Έχει αποφασιστεί είπε η αναπροσαρμογή κατά 25% όμως αναμένεται η υπογραφή του υπουργού Οικονομικών. Επιπλέον το ΝΑΤ ακόμα δεν έχει καν συνεδριάσει για να εξετάσει έστω το νέο προϋπολογισμό του Ταμείου για το 2008. Από τις 9 Οκτώβρη, 4 ναυτεργατικά σωματεία ΠΕΜΕΝ, ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ, Ενωση Πληρωμάτων Ρυμουλκών Ναυαγοσωστικών και Ενωση Συνταξιούχων ΝΑΤ (ΠΕΣ - ΝΑΤ) έχουν ζητήσει με υπόμνημά τους να γίνει άμεσα κατάρτιση του προϋπολογισμού στη βάση του συνόλου των πραγματικών αναγκών και των υποχρεώσεων που έχουν τα ταμεία και αυτό να γίνει πριν την κατάθεση του Κρατικού Προϋπολογισμού.

Στην αντιασφαλιστική επέλαση και σε βάρος των ναυτεργατών, η πολιτική των ΝΔ και ΠΑΣΟΚ έχει συνενόχους τις συμβιβασμένες παρατάξεις ΔΑΚΕ, ΠΑΣΚΕ, ΑΠ που πλειοψηφούν και στη διοίκηση της ΠΝΟ (ελέω του ν. 330 και άλλων νομοθετικών εκτρωμάτων). Σύμφωνα με τον γενικό γραμματέα της ΠΝΟ Ι. Χαλά, η Ομοσπονδία αντιμετωπίζει το χάος στο ΝΑΤ ως εξής: «Είμαστε σε τηλεφωνική επικοινωνία». Ο πρόεδρος της Ενωσης Πλοιάρχων Β. Κούζιλος, πρόεδρος ταυτόχρονα και του Ταμείου Προνοίας Αξιωματικών είπε: «Ηδη έχουμε ενημερώσει τον κ. Βουλγαράκη και περιμένουμε απάντηση»...

Σε οργάνωση και ανάπτυξη των αγώνων με σταθμό τη μαζική συμμετοχή των ναυτεργατών στο συλλαλητήριο της 7ης Νοέμβρη, καλούν ΠΕΜΕΝ, ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ και Ναυτεργατική Συνδικαλιστική Κίνηση τους ναυτεργάτες για να δώσουν τη δική τους ταξική απάντηση στην ολομέτωπη αντιλαϊκή επίθεση που δέχονται, με αιχμή τη νέα αντιασφαλιστική μεταρρύθμιση.

Οι Αέρηδες



Όταν τη μεγάλη απόφαση πήρα να πάγω στα καράβια, κορίτσι εγώ και μάλιστα μεγαλωμένη με αυστηρές αρχές, οφείλω έστω και τώρα, μετά από τριάντα σχεδόν χρόνια, να εξομολογηθώ πως έκανα το πιο ακατανόητο πράγμα της ζωής μου. Προσπάθησα πολλές φορές από τότε να βρω κάποια εξήγηση. Και στις πολλές που ανακάλυψα σκαλίζοντας τα εσώψυχά μου και της ζωής μου τα τότε μέτρα και σταθμά, ζήτημα είναι αν βρίσκω έστω και μία να στέκεται και στα δυο της ποδάρια.

Βέβαια, τις εξηγήσεις εκείνης της πράξης άργησα πολύ να τις αναζητήσω. Βλέπετε, τον πρώτο καιρό, με είχε πιάσει το πείσμα που «όχι» μου έλεγε ο πατέρας μου, που με κλάματα και απειλές πως θα αυτοκτονήσει με πίεζε η μάνα μου και το μόνο που μ’ ένοιαζε ήταν να αποδείξω σε όλους πως μπορώ να τα καταφέρω και να σταθώ στις γέφυρες των πλοίων. Όχι ανώτερη από τους άντρες συναδέλφους μου, τουλάχιστον όμως ισάξια. Ναι, δε θυμάμαι ποτέ φεμινιστικές υπερβολές να οδήγησαν τα βήματά μου. Περισσότερο λειτούργησε η παντελής άγνοια για τις δυσκολίες της θάλασσας και η νεανική ανωριμότητα σε συνδυασμό με την ορμή της ηλικίας. Κι αν θέλετε, έτσι τουλάχιστον πιστεύω, βρήκαν όλα τούτα γόνιμο έδαφος στις αμέτρητες ώρες που πέρασα σαν παιδί με τον Ιούλιο Βερν και τον ασίγαστο πόθο για περιπέτεια.

Σαφώς έπαιξαν ρόλο και άλλες κρίσιμες λεπτομέρειες, και η πιο σημαντική είναι ίσως που στο σπίτι μας ξέχασαν να μας μάθουν πως άλλο πράγμα είναι το κορίτσι και άλλο το αγόρι. Ή πως είναι ντροπή να κάνεις τούτο ή το άλλο επάγγελμα. Αντίθετα θυμάμαι με λόγια και έργα να μας διδάσκουν και οι δυο γονείς μας πως δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δε θέλω.

Και λίγο πιο πέρα ήταν και μια γιαγιά πραγματικός καπετάνιος της ζωής που τίποτα δεν είχε να ζηλέψει στην αξιοσύνη τους αρσενικούς. Η γιαγιά εκ μητρός. Γιατί την άλλη, του πατέρα μου τη μάνα, δεν πρόκαμα να τη γνωρίσω. Και δεν πρόκαμε ούτε κι ο ίδιος να τη χαρεί. Παιδί στα πέντε ήταν όταν την έχασε και τούτο το βαθύ τραύμα χάραξε μέσα του ιερό για όλες τις γυναίκες του κόσμου. Ποτέ μα ποτέ δε θυμάμαι να με ξεχώρισε από τον αδερφό μου και ποτέ σαν πατέρας δε μου απαγόρεψε το παραμικρό με τη δικαιολογία «είσαι κορίτσι». Έτσι έφτασα στα 18 και αντίληψη της αδύναμης φύσης του θηλυκού δεν είχα. Ενώ παράλληλα έπρεπε να αναμετρηθώ με τα πρότυπα των γυναικών της οικογένειας που έστυβαν την πέτρα και της έβγαζαν ζουμί. Μη φανταστείτε τίποτε «νταρντάνες». Α, μπα. Ειδικά η μάνα μου; Μια χαψιά άνθρωπος αλλά σε δύναμη, Γολιάθ.

Τι λοιπόν να με συγκρατήσει σαν μου καρφώθηκε στο νου να πάγω στα καράβια; Και πώς να κάνω πίσω όταν επιτέλους ετούτη η απόφαση έφερε στην επιφάνεια τα «λάθη» της διαπαιδαγώγησής μου και έντρομοι οι γονείς μου έτρεχαν και δεν έφταναν να τα διορθώσουν επικαλούμενοι για πρώτη φορά πράγματα που δεν είχαν ξανακουστεί στο σπίτι μας; Και που τώρα, με γαλήνιο μάτι, καταλαβαίνω πως ούτε οι ίδιοι τα πίστευαν. Τις ίδιες αντιρρήσεις θα είχαν προβάλει και στον αδερφό μου, είμαι σίγουρη. Το χουνέρι όμως τους το έκανα εγώ και εκείνοι μέσα στον πανικό τους δεν κατάφεραν να βρουν τα σωστά επιχειρήματα να μου αλλάξουν γνώμη.

Έτσι έγινε και πέρασε το δικό μου. Και έφτασα περήφανη στον Ασπρόπυργο και έδωσα εξετάσεις. Σαν ήρθε όμως η ώρα να περάσω επίσημα την πόρτα της σχολής, ένιωσα τα ποδάρια μου να τρέμουν. Και πού να το πω; Πού να εξομολογηθώ ότι ξαφνικά συνειδητοποίησα πως το καπρίτσιο μου δεν είχε πια κανένα δρόμο επιστροφής δίχως να γίνω ρεζίλι στα μάτια όλων;

Στο μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα, ή μάλλον αντίθετα… μπροστά μου ήταν το αρμυρό νερό και πίσω το χάος που έχτισα μόνη μου, κατάπια και έθαψα βαθιά κάθε αγωνία και … Και πήρα φόρα να αποδείξω πως δε λάθεψα. Πως σωστά διάλεξα το δρόμο μου. Λύση άλλη δεν υπήρχε παρά να στρωθώ και να μάθω όσα περισσότερα μπορούσα. Αλλά το χτυποκάρδι της πρώτης μέρας στη σχολή, δε λησμονιέται. Τότε που, θα το πω και ας γελάσετε, μου μπήκε στο νου πως αν με ρωτήσουν οι δασκάλοι μας πού πέφτει η πλώρη και πού η πρύμη του βαποριού, απάντηση δε θα είχα. Ευτυχώς τέτοια ερώτηση δεν έγινε.

Κι έγινε εκείνη η αγωνία ο καλύτερος σύμβουλος να μην αφήσω βιβλίο για βιβλίο αδιάβαστο. Είκοσι βιβλία μας έδωσε η Σχολή; Εκατό πήγα και αγόρασα εγώ από τα βιβλιοπωλεία του Πειραιά. Τι Τέχνες Ναυτικές και τι Σήματα και τι Φορτώσεις και τι Ναυτικά Δίκαια και τι και τι… Βέβαια τώρα πια άχρηστα στέκουνε στα ράφια όλα τούτα τα βιβλία και μου πιάνουν χώρο που δεν περισσεύει, αλλά σκέψη να τα αποχωριστώ ούτε που να το συζητάτε. Κι ας πέρασαν τόσα χρόνια και ας μην έχω πια καμιά σχέση με τη θάλασσα, ώρες ώρες τα κατεβάζω από το ράφι και τα ξαναδιαβάζω. Ακόμα με κυνηγά θαρρώ εκείνη η παλιά αγωνία. Μη με βρουν με γνώσεις λειψές και με προσβάλουν. Αλλά και από αγάπη. Ναι, αγάπη πραγματική. Ανεξερεύνητη ίσως αλλά ποιος έρωτας μπόρεσε ποτέ να ερμηνέψει το πώς γεννήθηκε;

Μέσα λοιπόν σε όλα "τα θαλασσινά" που πολύ αγάπησα ήταν και οι αέρηδες. Ίσως γιατί αέρας θυελλώδης με παρέσυρε και μένα στα πέλαγα. Κι αέρας φούσκωσε τα μυαλά μου για να παρατήσω τη σιγουριά της στεριάς και να καβαλήσω τα παπόρια… Είπα λοιπόν σήμερα να μοιραστώ μαζί σας όλους αυτούς τους αέρηδες και τους αγέρηδες και τους ανέμους. Μα για να είμαι ειλικρινής, δε θα μοιράσω γνώσεις… Ένα ακόμη ταξίδι θα κάνω. Κι ας μην υπάρχει πια κανένας να ρωτήσει ποιος είναι ο Γρέγος και ποιος ο Γαρμπής. Από πούθε φυσά ο Απηλιώτης και γιατί λέμε το Δυτικό άνεμο Ζέφυρο.

Για να μην πολυλογούμε, αρχή θα κάμω από το ανεμολόγιο. Τον κατάλογο δηλαδή όλων των ανέμων:

Κι επειδή εδώ λίγοι έως κανένας είναι οι ναυτικοί, δε θα σας κουράσω με περιττές λεπτομέρειες που νοιάζουν μόνο τους θαλασσινούς. Το ταξίδι μου θα ρίξει άγκυρα σε τόπο στεριανό για να μπορείτε κι εσείς να το ακολουθήσετε. Και πού καλύτερο τόπο μπορεί κανείς να βρει αν θέλει για ανέμους να μιλήσει παρά στους Αέρηδες της Πλάκας;



Εδώ, στο πολύ γνωστό για τους περισσότερους σημείο, στέκεται αυτό το μνημείο που δίνει το όνομα και σε όλη τη γύρω περιοχή. Στη ράχη του, ή μάλλον στις ράχες του, οκτώ για την ακρίβεια, ακούμπησαν κιόλας πόδι δυο ολόκληρες χιλιετίες. Εκεί που ο αρχαίος καλλιτέχνης, άγνωστο το γιατί, απόθεσε τις αρσενικές μορφές που συμβολίζουν τους ανέμους.





ΒΟΡΕΑΣ (Βόρειος, Τραμουντάνα)

Ο κατά το σχήμα στερεός, ο άνεμος του βουνού. Ένας σκυθρωπός γέρος, τυλιγμένος σε χιτώνα, φυσάει μέσα από ένα μεγάλο κοχύλι.




ΚΑΙΚΙΑΣ (Βορειοανατολικός, Γραίγος)


Ο ερχόμενος από τον ποταμό Κάϊκο, από την περιοχή της Μυσίας. Σκορπίζει χαλάζι από μία ασπίδα.

ΑΠΗΛΙΩΤΗΣ (Ανατολικός, Λεβάντες)


Ο σχετιζόμενος με τον Ήλιο. Ένας νέος φέρνει φρούτα και σιτηρά.


ΕΥΡΟΣ (Νοτιοανατολικός, Σιρόκος)


Αυτός που «καίει». Ένας γέρος ανδρας τυλιγμένος σε βαρύ χιτώνα.


ΝΟΤΟΣ (Νότιος, Όστρια)


Αδειάζει ένα δοχείο με νερό.



ΛΙΨ (Νοτιοδυτικός, Γαρμπής)


Ο ερχόμενος από τη Λιβύη. Κρατάει την πρύμνη καραβιού και το οδηγεί.


ΖΕΦΥΡΟΣ (Δυτικός, Πουνέντες)


Ένας νέος σκορπίζει λουλούδια.


ΣΚΙΡΩΝ (Βορειοδυτικός, Μαΐστρος)


Ο ερχόμενος από τις Σκιρωνίδες πέτρες (κακιά σκάλα). Σκορπάει καυτή στάχτη από ένα χάλκινο δοχείο.

Για το μνημείο, που με το επίσημο όνομα «Ωρολόγιο του Ανδρόνικου του Κυρρήστου» οι ειδικοί το αποκαλούν, θα βρείτε πολλές ακόμη πληροφορίες στο σάιτ Οι Αέρηδες, στο ίδιο που με έβγαλε και μένα ο δρόμος μου σήμερα σαν ξύπνησε από το λήθαργο ο θαλασσοπόρος.

Και σαν εκεί τελέψετε και μάθετε όσα διψά η ψυχή σας, περάστε και από την επίσκεψη των ονομάτων της Θεογονίας. Για να μάθετε πως ο Ζέφυρος δεν είναι κανένας χτεσινός. Από τα γυρογιάλια του Ομήρου φυσά εδώ και τρεις χιλιάδες σχεδόν χρόνια. Μαζί με τον Βορέα, τον Εύρο και το Νότο. Μάλιστα ο Ζέφυρος λέγαν οι αρχαίοι πως κατοικούσε στα άγρια σπήλαια της Θράκης μαζί με τον αδερφό του το Βορέα, κι από κει εξουσίαζαν όλους τους άλλους ανέμους, προσόν που τους είχε παραχωρήσει ο πατέρας των θεών. Λέγεται μάλιστα πως τούτος ο ομορφονιός υπήρξε ο πατέρας του Έρωτα! Και ίσως γι’ αυτό εκεί στους Αέρηδες θα τον δείτε να κρατά λουλούδια στα χέρια. Σαν τα λουλούδια που και ο γιος του ξεσηκώνει τους ερωτευμένους να μαδούν για τους αγαπημένους τους.

Να το λοιπόν το κέρδος μου από τούτο το ταξίδι. Γιατί θα το εξομολογηθώ κι αυτό, σήμερα έμαθα αυτές τις λεπτομέρειες. Πού να το φανταστώ εγώ πως τέτοια ιστορία βαριά σέρνει πίσω του; Θυμάμαι μόνο που σαν παιδί τόσο με ενθουσίαζε το όνομά του που το είχα διαλέξει για λογοτεχνικό ψευδώνυμο. Ξέρετε δα τη γνωστή μανία όλων των παιδιών να σκαρώνουν ποιήματα… Η δική μου, το ομολογώ, είχε φτάσει ακόμη και στο λογοτεχνικό ψευδώνυμο. Και με το ίδιο ξεχασμένο όνομα θα υπογράψω και σήμερα… Με την απορία να φουντώνει. Ποια κρυφή δύναμη από παιδιά ακόμη μας τραβά στο πεπρωμένο μας; Και ποια μοίρα κακή φθονεί και καταριέται και πίσω μάς γυρίζει; Μας αρπάζει από τις γέφυρες και τις πλώρες και μας κλειεί σε μπαλκόνια και διαμερίσματα όπου ανώνυμοι φυσούνε οι άνεμοι κι αντί για το τραγούδι τους το πανάρχαιο ακούμε μόνο το βογκητό τους;



Ζεφύρα Νότου



Καμπίνα Πλοιάρχου

Η ΚΑΜΠΙΝΑ ΠΛΟΙΑΡΧΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΕΝΗ...


Η ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΑ ΣΑΛΠΑΡΕ ΓΙΑ ΛΙΜΑΝΙΑ ΞΕΝΑ...
ΚΑΙ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΙΟΥΝΙΟ ΘΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ ΤΗΣ ΠΑΡΕΑ ΜΕ ΤΑ "ΜΙΚΡΑ ΤΕΡΑΤΑΚΙΑ" ΤΗΣ.




  • Για οτιδήποτε έκτακτο μπορείτε να επικοινωνείτε με τον ύπαρχο: captain_nemos


Αφιέρωμα στην Κατερίνα μας