4 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ - Παγκόσμια Ημέρα κατά του καρκίνου

 

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟ ΒΗΜΑ:

Στη σημασία της πρόληψης εστιάζουν οι ειδικοί επιστήμονες και κατά τη σημερινή (4/2)

 Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καρκίνου

Είκοσι εκατομμύρια άνθρωποι κάθε χρόνο διαγιγνώσκονται με καρκίνο

Η 4η Φεβρουαρίου έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καρκίνου, αποτελώντας μια σημαντική ευκαιρία για ευαισθητοποίηση του πληθυσμού για τη νόσο. Ταυτόχρονα είναι και εφαλτήριο για την κινητοποίηση και τον συντονισμό όλων των εμπλεκόμενων φορέων ώστε να βελτιωθεί η διαχείριση αυτού του μείζονος ιατρικού προβλήματος.

Ο εορτασμός της 4ης Φεβρουαρίου διοργανώνεται από τη Διεθνή Ένωση για τον Έλεγχο του Καρκίνου (UICC) για 25η χρονιά και στοχεύει στην ανάδειξη των προκλήσεων που σχετίζονται με την ασθένεια, την υποστήριξη των ασθενών και την ενίσχυση της προσπάθειας για την πρόληψη, τη θεραπεία και την ίση πρόσβαση στην υγειονομική φροντίδα.

9,5 εκατ. θάνατοι ετησίως

Ο καρκίνος αποτελεί μία από τις κύριες αιτίες θανάτου παγκοσμίως. Όπως τονίζουν οι ιατροί της Θεραπευτικής Κλινικής (Νοσοκομείο Αλεξάνδρα) της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ Μιχάλης Λιόντος (Επίκουρος Καθηγητής Ογκολογίας), Θεοδώρα Ψαλτοπούλου (Παθολόγος, Καθηγήτρια Θεραπευτικής-Επιδημιολογίας-Προληπτικής Ιατρικής), Δρ. Μαρία Καπαρέλου (Παθολόγος – Ογκολόγος), Μαγδαληνή Μήγκου (Επιμελήτρια Παθολόγος – Ογκολόγος ΕΣΥ) και Θάνος Δημόπουλος (τ. Πρύτανης ΕΚΠΑ, Καθηγητής Θεραπευτικής – Ογκολογίας – Αιματολογίας, Διευθυντής Θεραπευτικής Κλινικής), υπολογίζεται ότι περίπου 20 εκατομμύρια άτομα διαγιγνώσκονται ετησίως με τη νόσο, ενώ διαπιστώνονται και περίπου 9,5 εκατομμύρια θάνατοι.

Μείωση θνητότητας κατά 34%

Με βάση την πρόσφατη δημοσίευση των επιδημιολογικών δεδομένων για τον καρκίνο στις ΗΠΑ, οι εξελίξεις στην Ογκολογία έχουν μειώσει τη θνητότητα της νόσου κατά 34% αποτρέποντας αυτό το διάστημα περίπου 4,5 εκατομμύρια θανάτους.

81% υψηλότερη στις γυναίκες η επίπτωση της νόσου

Ωστόσο, η επίπτωση της νόσου συνεχίζει και αυξάνει για μια σειρά από καρκίνους ιδίως σε γυναίκες μέσης ηλικίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι η επίπτωση της νόσου είναι κατά 81% υψηλότερη σε γυναίκες ως 50 ετών σε σχέση με τους άνδρες της ίδιας ηλικιακής ομάδας, ενώ πλέον, ο καρκίνος είναι συχνότερος στις γυναίκες σε σχέση με τους άνδρες και στην ηλικιακή ομάδα 50-64 ετών.

Υψηλό το κόστος διαχείρισης του καρκίνου

Ο καρκίνος όμως δεν αποτελεί μόνο πρόβλημα δημόσιας υγείας αλλά έχει και σημαντικό κοινωνικό αντίκτυπο. Υπολογίζεται ότι το κόστος για τη διαχείριση της ασθένειας παγκοσμίως ξεπερνά το 1,1 τρισεκατομμύριο δολάρια ετησίως. Οι ψυχολογικές και κοινωνικές επιπτώσεις είναι ιδιαίτερα σημαντικές όχι μόνο για τους ασθενείς αλλά και για τους φροντιστές τους, ενώ οι ανισότητες στην αντιμετώπιση της νόσου αποτυπώνονται ξεκάθαρα στα επιδημιολογικά δεδομένα της νόσου: το 70% των θανάτων από καρκίνο καταγράφονται σε χώρες χαμηλού εισοδήματος. Επομένως, είναι απαραίτητη τόσο η συνεχής επένδυση στην έρευνα, τη θεραπεία και την πρόληψη της νόσου, όσο και η ολοκληρωμένη υποστήριξη των ασθενών και των φροντιστών τους.

«Ενωμένοι από τη μοναδικότητά μας»

Το 2025, η εκστρατεία για την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καρκίνου εγκαινιάζει έναν νέο τριετή κύκλο προσπαθειών με κεντρικό μήνυμα «Ενωμένοι από τη μοναδικότητά μας» (#UnitedbyUnique).

«Τα τελευταία χρόνια έχουμε κατανοήσει την ετερογένεια της νόσου και θεωρούμε ότι ο καρκίνος κάθε ασθενούς είναι μοναδικός και πρέπει να αντιμετωπιστεί με εξατομικευμένη θεραπευτική προσέγγιση. Το μήνυμα της καμπάνιας επεκτείνει το θέμα της μοναδικότητας πέρα από τη βιολογία της νόσου και στις ιδιαίτερες ανάγκες κάθε ανθρώπου ενώ ταυτόχρονα εστιάζει στον κοινό στόχο από τον οποίο εμπνεόμαστε: να νικήσουμε την ασθένεια. Η εκστρατεία στοχεύει επομένως να φέρει στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος τον ασθενή και όχι μόνο τη νόσο. Η ασθενοκεντρική προσέγγιση της νόσου θεωρείται ότι μπορεί να βελτιώσει την ποιότητα ζωής των ασθενών, να ενισχύσει τους δεσμούς ασθενών και ιατρικού προσωπικού και να αυξήσει την αποτελεσματικότητα των συστημάτων υγείας», αναφέρουν οι ειδικοί του ΕΚΠΑ.

Το 30% των περιπτώσεων μπορεί να προληφθεί

Η πρόληψη του καρκίνου είναι κομβικής σημασίας για τον περιορισμό της επίπτωσης και της θνητότητας της νόσου. Περίπου το 30% των περιπτώσεων καρκίνου μπορούν να προληφθούν μέσω αλλαγών στον τρόπο ζωής και τη διενέργεια προληπτικών εξετάσεων. Συνήθειες όπως η διακοπή του καπνίσματος, η υγιεινή διατροφή, η σωματική άσκηση και η μείωση της κατανάλωσης αλκοόλ συμβάλλουν στη μείωση του κινδύνου εμφάνισης της νόσου. Επιπλέον, η πρόσβαση σε προγράμματα προσυμπτωματικού ελέγχου μπορεί να συμβάλει στην έγκαιρη διάγνωση και βελτίωση των αποτελεσμάτων της θεραπείας.

Προγράμματα προσυμπτωματικού ελέγχου

Τέτοια προγράμματα είναι πλέον διαθέσιμα στην Ευρώπη για μια σειρά νεοπλασμάτων και οι συστάσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής περιλαμβάνουν:

Τη διενέργεια μαστογραφίας κάθε δύο χρόνια για τις γυναίκες ηλικίας 50 ως 69 ετών ενώ επιπλέον προτείνεται η επέκταση του ελέγχου στις γυναίκες 45 ως 74 ετών.

Τον έλεγχο για παρουσία DNA του ιού του ανθρώπινου θηλώματος (HPV) ως μέσο προσυμπτωματικού ελέγχου για τον καρκίνο τραχήλου της μήτρας που θα πρέπει να επαναλαμβάνεται ανά 5 έτη για όλες τις γυναίκες ηλικίας 30 ως 65 ετών.

Τον ποσοτικό ανοσοχημικό έλεγχο των κοπράνων για παρουσία αιμοσφαιρίνης για όλα τα άτομα ηλικίας 50 ως 74 ετών ως αρχική μέθοδο ελέγχου για τον καρκίνο παχέος εντέρου και την παραπομπή όσων έχουν θετική δοκιμασία σε διενέργεια κολονοσκόπησης.

Επιπλέον, προτείνεται από διάφορες επιστημονικές οργανώσεις και διερευνάται και στην Ευρώπη η εφαρμογή του προσυμπτωματικού ελέγχου:

Για τον καρκίνο του πνεύμονα με τη διενέργεια ετησίως χαμηλής δόσης αξονικής θώρακος για όλους τους καπνιστές ή όσους έχουν διακόψει το κάπνισμα για λιγότερο από 15 έτη και έχουν ηλικία 50 ως 80 ετών.

Για τον καρκίνο του προστάτη με τη χρήση της μέτρησης του PSA σε συνδυασμό με μαγνητική τομογραφία προστάτη

Οι εξελίξεις στη θεραπεία

Ο δεύτερος πυλώνας για την αντιμετώπιση του καρκίνου είναι βέβαια η καινοτομία στη διάγνωση και θεραπεία της νόσου. Τα τελευταία χρόνια είναι διαθέσιμες νεότερες θεραπευτικές προσεγγίσεις όπως η ανοσοθεραπεία και οι στοχευμένες θεραπείες που έχουν συμβάλλει σημαντικά τόσο στην αύξηση της επιβίωσης των ασθενών όσο και στη βελτίωση της ποιότητας ζωής τους. Πιο συγκεκριμένα, οι διάφορες μορφές ανοσοθεραπείας και κυρίως τα αντισώματα έναντι των σημείων ελέγχου του ανοσοποιητικού συστήματος αλλά και τα κύτταρα CAR-T έχουν αυξήσει σημαντικά την επιβίωση των ασθενών με καρκίνο ενώ σε αρκετές περιπτώσεις έχουν επιφέρει μακροχρόνια ύφεση ακόμη και μεταστατικών περιπτώσεων καρκίνου. Μάλιστα, η χρήση της ανοσοθεραπείας σε πρωιμότερα στάδια του καρκίνου για νεοπλάσματα όπως ο πνεύμονας, ο μαστός, ο νεφρός, το μελάνωμα, το παχύ έντερο κ.α. φαίνεται ότι συμβάλλει σημαντικά στη μείωση του κινδύνου υποτροπής της νόσου και της εμφάνισης μεταστάσεων. Νέες μάλιστα ανοσοθεραπευτικές προσεγγίσεις όπως τα εμβόλια έναντι του καρκίνου αναμένεται να αλλάξουν σημαντικά τα δεδομένα της νόσου στο άμεσο μέλλον.

Στοχευμένες θεραπείες

Παράλληλα, οι στοχευμένες θεραπείες έχουν μεταμορφώσει το θεραπευτικό τοπίο σε πολλά νεοπλάσματα ενισχύοντας την προοπτική της ιατρικής ακριβείας. Για την πλειοψηφία των νεοπλασιών πλέον, η θεραπεία καθοδηγείται από την αναγνώριση συγκεκριμένων μοριακών αλλαγών στον καρκίνο. Για αρκετές από αυτές τις μοριακές αλλαγές υπάρχουν διαθέσιμες στοχευμένες θεραπείες όπως μικρομοριακοί αναστολείς και μονοκλωνικά αντισώματα που μπορούν εκλεκτικά να καταστρέψουν τα καρκινικά κύτταρα αυξάνοντας την επιβίωση των ασθενών.

«Η Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καρκίνου είναι μια υπενθύμιση ότι ο αγώνας κατά της νόσου απαιτεί συντονισμένη δράση και δέσμευση από όλους. Με στρατηγικές που εστιάζουν στην πρόληψη, την καινοτομία, την εκπαίδευση και τη συνεργασία, μπορούμε να επιτύχουμε σημαντική πρόοδο», καταλήγουν οι ειδικοί του ΕΚΠΑ.

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα το ΒΗΜΑ - Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Επισκεφθείτε την ομάδα μας στο FACE BOOK

Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΙΚΗΤΟΣ - Cancer is not invincible

 

It's My Life

Είχαμε μια τεράστια διαφορά ηλικίας οι δυο μας. Εκείνος τον Αύγουστο του ΄45, εγώ τον Δεκέμβρη του ΄59. Ως τότε έμπλεκα με άντρες της ηλικίας μου, λίγο μεγαλύτερους ή και λίγο μικρότερους. Δεν το περίμενα ποτέ πως θα ερωτευόμουν κάποιον που με περνούσε 14 ολόκληρα χρόνια! Και πολύ χειρότερα πως θα ήταν γνωριμία με προξενιό. Και μάλιστα των μανάδων μας. Ομολογώ ότι στην αρχή βγήκα για πλάκα και για να σταματήσει να με ζαλίζει η μάνα μου. Μάιος του 1990. Και πάνω που η ως τότε σχέση μου είχε βαλτώσει και δεν οδηγούσε πουθενά. Το ήξεραν αυτό οι γονείς μου και μου έτρωγαν τα αυτιά να χωρίσω και να βρω κάποιον άλλο που να ταιριάζουμε περισσότερο και να μην τσακωνόμαστε σαν τον σκύλο με τη γάτα. Έτσι λύγισα και είπα το ναι. Να τον δω, να τους πω ότι δε μου κάνει και να με αφήσουν στην ησυχία μου. Μόνο που λογάριαζα χωρίς τον φτερωτό γιο της Αφροδίτης.  Τέτοια σαϊτιά δεν είχα ξαναδεχτεί ως τότε. Αυτό που λένε κεραυνοβόλος έρωτας. Έχασα τον εαυτό μου. Από τη μια στιγμή στην άλλη το παρελθόν έσβησε. Όλοι οι άλλοι έσβησαν. Και υπήρχαμε μόνο εκείνος κι εγώ. Να πέσω στη φωτιά αν μου έλεγε, θα έπεφτα. Εκείνος όμως  δεν έλεγε να μου την πέσει! Κρατούσε  στάση καθαρά φιλική. Ούτε το χέρι δε μου έπιανε.  Πότε έπαιρνε τηλέφωνο να βγούμε, πότε εξαφανιζόταν. Κι εγώ μέσα στα νεύρα, να ψήνομαι και να βασανίζομαι. Δε με αναγνώριζα. Εγώ που ήμουν τσαμπουκάς να έχω καταλήξει στο στόμα έχω και μιλιά δεν έχω; 

Ώσπου έφτασε Ιούλιος. Διακοπές εγώ από τη δουλειά. Διακοπές κι εκείνος. Τότε μου έκανε την πρόταση για διακοπές. Και φυσικά είπα ναι. Ένα μαγικό καλοκαίρι. Στη Νεάπολη Λακωνίας. Στο πατρικό της μητέρας του. Και εξορμήσεις σε όλα τα πέριξ. Πούντα, Σίμος στο Ελαφονήσι, Αμμίτσα, Μονεμβάσια,  Γεράκι, Κυπαρίσσι, Ταΰγετος, Μεσσήνη, Γύθειο, Κύθηρα... Με μουσική δεκαετίας 60 στο κασετόφωνο. Και κάθε βράδυ στα μπαράκια για ποτό και χορό. When a man loves a woman...  Ήταν φοβερός χορευτής. Δεν υπήρχε χορός να μην τον ξέρει. Και ειδικά το ροκ εντ ρολ. Ήταν απίθανος! Ζούσα μαζί του το όνειρο. Και ειδικά από τη στιγμή που μου εξομολογήθηκε  τον έρωτά του. 

Λίγους μήνες αργότερα, τα Χριστούγεννα, μου ήρθε με δαχτυλίδι αρραβώνα. Φυσικά είπα ναι. Άρχισαν και τα οικογενειακά πέρα δώθε. Και τα σχέδια για γάμο. Και τότε ξύπνησα. Εγώ παντρεμένη; Νοικοκυρούλα; Να πλένω, να σκουπίζω και να μαγειρεύω; Και θα κουβαλιόταν στο σπίτι μου; Πώς θα χώραγαν τα πράγματά του στις ντουλάπες μου που ήταν ήδη τίγκα με τα δικά μου; Αυτά άκουσε μια μέρα ο πατέρας μου και μου έκρουσε τον κώδωνα. Πως μάλλον δεν τον πολυθέλω αυτόν τον γάμο. Και βρίσκω αστείες δικαιολογίες. 

Ακόμη σήμερα  δεν ξέρω αν τον ήθελα αυτόν τον γάμο ή όχι. Προτιμούσα μια ελεύθερη σχέση. Περνάγαμε καλά μαζί. Δεν είχαμε αφήσει νησί για νησί και μπαράκι για μπαράκι. Ο γάμος όμως είναι άλλο πράγμα. Ειδικά όταν ο καθένας περιμένει διαφορετικά πράγματα από έναν γάμο. Και ανάλογα με την οικογενειακή του παράδοση. Εκεί που παιδιόθεν μαθαίνεις τον ρόλο σου με πρότυπα τους γονείς σου. Οι δικοί μου ήταν υπερβολικά ελεύθεροι άνθρωποι. Η μάνα μου μια ζωή καπετάνιος  και ο πατέρας μου να την καμαρώνει για τις πρωτοβουλίες της. Και από δουλειές στο σπίτι; Πάντα τις μοιράζονταν. Να κάθεται ο μπαμπάς και η μαμά να κάνει νοικοκυριό; Ποτέ! Ο ένας θα σκούπιζε, ο άλλος θα σφουγγάριζε. Ο ένας θα άπλωνε τα ρούχα, ο άλλος θα τα σιδέρωνε. Σύντροφοι σε όλα. 

Η οικογένεια εκείνου ήταν παραδοσιακή. Είχαν και μια ψυχοκόρη που βοηθούσε τη μητέρα του. Να κάνει ο γιος της  δουλειές του σπιτιού; Απαπαπά! Να πλύνει πιάτα; Να στρώσει το κρεβάτι; Ή ακόμη χειρότερα να βάλει μπουγάδα και να την απλώσει; Και άντε ο καλός μου  να το δεχτεί και να κάνει καμιά δουλίτσα. Μα να μάθει η μητέρα του τέτοιο πράγμα; Εγκεφαλικό θα πάθαινε! 

Κακοκαρδισμένη ήταν όμως και η δική μου μάνα. Καπετάνισσα με ήξερε και τώρα με έβλεπε να μετατρέπομαι σε άβουλο πλάσμα. Μη στενοχωρήσω τον αγαπημένο μου. Και τη μαμά του αγαπημένου μου. 

Εκείνοι όμως ήταν ήδη δυσαρεστημένοι. Γιατί τους ενοχλούσαν οι βόλτες που πήγαινα μόνη μου, η πολιτική μου τοποθέτηση, δεξιοί εκείνοι, αριστερή εγώ,  η ανάμειξή μου με τα συνδικαλιστικά και που δεν ήμουν με το κεφάλι κάτω... 

Τώρα το ξέρω. Πως άλλο ο έρωτας και άλλο ο γάμος. Τότε όμως πόνεσα και έκλαψα πολύ μέχρι να δοθεί ένα τέλος στην ιστορία. Από τη μια δεν άντεχα μαζί του και από την άλλη δεν άντεχα μακριά του. Τρέλα! 

Προσπάθησα να βρω άλλον. Άδικος κόπος. Μόνο για εκείνον  είχα μάτια. Λες και με κρατούσαν αόρατα δεσμά κοντά του. Δεν πα να μου έλεγε η μάνα μου να τον χωρίσω; Δεν πα να μου τον κατηγορούσαν "παππού" οι φιλενάδες μου; Δε πα να νευρίαζα με τη μάνα του και τις απόψεις της; Με τίποτα να ξεκολλήσω. 

Ώσπου ήρθε το τροχαίο. Λίγο έλειψε να σκοτωθώ. Κατά λάθος βγήκα ζωντανή από τα συντρίμμια του αυτοκινήτου μου. Και αμέσως μετά η μετεκπαίδευση. Δύο χρόνια στο Μαράσλειο. Και ο Λιαντίνης. Και οι άλλοι καθηγητές.  Άνοιξαν τα μάτια μου. Το τετ α τετ με το θάνατο. Και φυσικά οι σπουδές. Άφησα πίσω τον παλιό μου εαυτό. Τελειώνοντας πήρα και την απόφαση να δεχτώ την υποτροφία για ένα ακόμη χρόνο σπουδών στη Λευκωσία. Η πεθερά μου; Έβραζε. Εκείνος όμως δεν τόλμησε να μου πει να μην πάω. Ίσως και επειδή καταλάβαινε ότι και να μου ζήταγε κάτι τέτοιο δε θα το δεχόμουν. 

Πήγα στην Κύπρο, γύρισα από την Κύπρο. Το χάσμα είχε γίνει τεράστιο. Και η κατάθλιψη μαζί. Δε με έφταιγε μόνο εκείνος. Και με βοήθησε να το καταλάβω και ο ψυχίατρος που επισκέφθηκα. Ο αείμνηστος Χρήστος Γιαννάκης, πρόεδρος τότε του Ιατρικού Συλλόγου Αθήνας. Λίγους μήνες μετά, τη μέρα που πέθανε η Αλίκη,  βάλαμε κι εμείς ταφόπλακα στη σχέση μας.  Είχε λέει να νοιαστεί για τη μάνα του, τη θεία του και την ψυχοκόρη τους. Δεν είχε λέει χρόνο και για μένα. Και είχα λέει μιλήσει απότομα στη μάνα του. Όταν μετά το τροχαίο τον έψαχνα στο τηλέφωνο... 

Πέρναγαν τα χρόνια. Αραιά και πού τα λέγαμε στο τηλέφωνο και ακόμη πιο σπάνια βγαίναμε για καφέ. Τα καλοκαίρια όλο και εύρισκε προφάσεις και ερχόταν Αστυπάλαια που μονίμως εκείνα τα χρόνια πήγαινα για διακοπές. Φυσικά δε μέναμε μαζί. Σε κάποιο ενοικιαζόμενο δωμάτιο εκείνος, σε σκηνή στο κάμπινγκ εγώ.  Ώσπου το 2010 έφυγα για την Ηγουμενίτσα. Επιτέλους μετά από χρόνια ήμουν ευτυχισμένη. Και τελείως απαλλαγμένη από εκείνον τον έρωτα που κόντεψε να με τρελάνει. Το Πάσχα του 2012, ήρθα για λίγες μέρες στην Αθήνα. Τον πήρα τηλέφωνο να βρεθούμε για καφέ. Κατεβήκαμε στο Τουρκολίμανο. Εκεί και η φωτογραφία. Από τη μέρα εκείνη. 

Στην επιστροφή, φτάνοντας στο σπίτι μου, έβγαλα από την τσάντα μου ένα κουτάκι με τα κοσμήματα που μου είχε χαρίσει. Δεν ήθελα να έχω τίποτε δικό του. Εξάλλου αυτό είναι και το σωστό όταν χωρίζεις. Τα χρυσαφικά επιστρέφονται. Δεν ήθελε να τα πάρει. Ποιος ξέρει; Ίσως να νόμιζε πως το τηλεφώνημα σήμαινε επανασύνδεση. 

Ήταν η τελευταία φορά που τον είδα. Δώδεκα χρόνια πριν. Στην αρχή εξαφανίστηκε. Μετά έβρισκε αφορμές και έπαιρνε κανένα τηλέφωνο μια - δυο φορές τον χρόνο. Αποκαλώντας με πάντα "Μαιρούλα". Πενηντάρα πια κι εκείνος να με λέει Μαιρούλα! Ήταν και η διαφορά ηλικίας. Στα μάτια του ήμουν πάντα η μικρή. 

Δεν τολμούσε να ρωτήσει τι έχω κάνει στη ζωή μου. Αν βγαίνω με άλλον. Στο τέλος κουράστηκα τόσο που δε σήκωνα το τηλέφωνο. Να καταλάβει πως δεν έχει τίποτε να περιμένει. Στο κάτω κάτω δεν του είχα συγχωρέσει ποτέ τη συμπεριφορά του μετά το τροχαίο. Εγώ πήγα να σκοτωθώ, εκείνος πήγε διακοπές για να συνέλθει. Τον έστειλε η μαμά του. Που μου εξήγησε με τη δική της λογική: "Μην κοιτάς που εσύ ήσουν μέσα και δεν κατάλαβες τι έγινε, εκείνος τα έβλεπε απέξω και έχει ταραχτεί!!! Τον έστειλα  διακοπές να συνέρθει ο καημένος!" 

Λίγο καιρό πριν πεθάνει, μου ζήτησε να πάω να την δω. Δεν πήγα. Της είχα πολλά μαζεμένα. Όταν άνοιγε το στόμα της δεν ήξερε τι έλεγε. Κι εγώ ερωτευμένη στο φουλ  τα πρώτα χρόνια,  λέξη δεν έβγαζα. Τα κατάπινα όλα και μετά στο σπίτι μου σπάραζα στο κλάμα. 

Ήταν Πάσχα του 2017. Πήρε, ξαναπήρε τηλέφωνο. Δεν το σήκωσα. Θύμωσε. Και μου άφησε ένα μήνυμα στον τηλεφωνητή που  μου ανέβασε το αίμα στο κεφάλι. Χωρισμένοι πάνω από 10 χρόνια και ξαφνικά μου ζήταγε τον λόγο μήπως βρήκα άλλον και δε σηκώνω το τηλέφωνο! Έλεος!!! Να έχεις περάσει τόσα και να σου ζητάνε και τα ρέστα! 

Δε θυμάμαι τι του απάντησα. Έτρεμα από τα νεύρα. Το νόημα πάντως ήταν να μη ενοχλήσει ξανά! 

Και το έκανε. Ως τον Σεπτέμβρη του 2020. Που ξαφνικά είδα στην οθόνη του κινητού να με καλεί. Γύρισε το μάτι μου ανάποδα. Ο θυμός μου κρατούσε ακόμη. Τόσο που μόλις είδα σε λιγάκι να με ξανακαλεί, του έκανα φραγή. Άει σιχτίρ πια! 

Οι μέρες πέρναγαν. Το σχολείο είχε αρχίσει. Με όλα τα προβλήματα που προκαλούσε η πανδημία. Είχα μια καινούργια τάξη, μια Πέμπτη. Με αρκετά προβλήματα. Είχαμε και καινούργιους συναδέλφους. Κι όπως βγαίνω μια μέρα στο προαύλιο, Δευτέρα μεσημέρι ήταν, βλέπω μπροστά μου έναν από τους καινούργιους δασκάλους και ξαφνικά είχα την αίσθηση πως βλέπω τον παλιό μου αγαπημένο! Τρόμαξα! Τι ήταν αυτό; Το είπα και στον συνάδελφο που με κοίταγε παράξενα έτσι που είχα μαρμαρώσει. Πως μου θύμιζε πολύ κάποιον φίλο μου... 

Γύρισα σπίτι. Κατακουρασμένη. Αλλά και χαρούμενη που επιτέλους είχα αλλάξει καναπέ και κυρίως που αγόρασα και μπερζέρα, ένα όνειρο ετών! Να αράζω και να διαβάζω τα βιβλία μου, να ακούω μουσική, να βλέπω ταινίες. 

Βρήκα και με τι να την σκεπάσω, να μη μου λερωθεί και να μη χαλάσει το βελούδο της. Ένα σεντόνι λουλουδάτο που χρόνια παρέμενε στη ντουλάπα. Ένα σεντόνι από το σπίτι στη Νεάπολη. Από το πρώτο μας καλοκαίρι. Που μου θύμιζε όσα ζήσαμε εκεί. Και που το κράτησα και δεν το γύρισα ποτέ. Αυτό ήταν δικό μου. 

Στην μπερζέρα ήμουν αραχτή εκείνο το βράδυ. 28 του Σεπτέμβρη. Όταν χτύπησε το τηλέφωνο. Μια φίλη, συμμαθήτρια από το γυμνάσιο. Μια κοινή μας φίλη αφού ο άντρας της ήταν συνάδελφός του. Κι άλλες φορές με είχε πάρει τηλέφωνο. Όμως εκείνο το βράδυ με το που είδα το όνομά της με χτύπησε αστροπελέκι. Όλα έδεσαν στο μυαλό μου. Και χωρίς να περιμένω να μου μιλήσει τη ρώτησα πρώτη εγώ αν εκείνος είναι καλά. Πάγωσε η κοπέλα. Τι να μου πει; 

Το μεσημέρι, την ώρα που νόμισα ότι τον είδα μπροστά μου, εκείνος ξεψύχαγε στη ΜΕΘ του Θριασίου. Θύμα του κορωνοϊού. Ολομόναχος. Όπως  όλα τα θύματα του covid στην αρχή της πανδημίας. Και την επομένη θα γινόταν η κηδεία του...  

Σοκ! Και ενοχές. Και πόνος. Και θυμός.  Όλα τα στάδια του πένθους. Ακόμη τώρα, τέσσερα χρόνια μετά, τον θυμάμαι και πονάω. Και για εκείνον και για μένα. Ειδικά όταν ακούω κάποιο από τα αγαπημένα του τραγούδια. Το Satisfaction. Και το It's My Life. Οδηγώντας. Και νύχτα...  

Πέρυσι τέτοιον καιρό ο καρκίνος με έστειλε στη γειτονιά του. Στον ίδιο δρόμο που έμενε. Μόλις ένα τετράγωνο πιο πέρα. Εκεί μου έλαχε να κάνω τις χημειοθεραπείες. Όχι, δεν πιστεύω σε μετά θάνατο ζωή.  Όμως ήταν εκεί. Την ώρα που μόνη μου πάλευα με το θηρίο. Ήταν κι εκείνος εκεί. Ήταν ο μόνος που ήταν εκεί.  Φύλακας άγγελος. Τον ένιωθα. Και η ψυχή μου γαλήνευε. Επιτέλους. Μετά από 30 τόσα χρόνια...

ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΟ

Και τώρα που έπαυσα να είμαι υπάλληλος και ο λόγος μου να υπακούει σε κώδικες δεοντολογίας θα ήθελα δημόσια να ευχαριστήσω κάποιους ανθρώπους που με βοήθησαν να αντέξω για 39 χρόνια το δασκαλίκι. Υπογραμμίζοντας πως για μένα η εκπαίδευση αποτέλεσε φυλακή και κάτεργο που όσο περνούσαν τα χρόνια όλο και λιγότερο το άντεχα. Η αλήθεια είναι πως δεν έκανα για εκπαιδευτικός. Το ναυτικός μου ταίριαζε καλύτερα. Η ανεργία των ναυτικών στις αρχές της δεκαετίας του 1980 και οι γκρίνιες της μάνας μου και του τότε αρραβωνιαστικού μου με έκαναν να παρατήσω τα καράβια και να στραφώ σε ένα επάγγελμα που με στένευε αφόρητα και με καταπίεζε. Ευτυχώς που κάποιοι μου άπλωσαν το χέρι όταν το χρειαζόμουν και κατάφερα να φτάσω στην αφυπηρέτηση. Θα προσπαθήσω να τους θυμηθώ όλους:

1. Πρώτα πρώτα οφείλω να ευχαριστήσω τους μαθητές μου. Όχι τυπικά και όχι όλους. Εδώ λέμε αλήθειες και όχι λόγια που αρέσουν και κάνουν καλή εντύπωση. Και να προσθέσω ότι τίποτε δε με πόνεσε περισσότερο από την αχαριστία κάποιων παιδιών. Μετρημένα στα δάχτυλα μεν αλλά αναμμένα κάρβουνα στην καρδιά μου όσα χρόνια και αν περάσουν. Κακία δεν τους κρατώ, παιδιά ήταν...

Στον αντίποδα ξεχώρισαν με την αγάπη τους κάποια παιδιά που ήταν και ο σημαντικότερος λόγος που δεν τα βρόντηξα και παρέμεινα δασκάλα. Ονόματα δεν μπορώ και δε θέλω να πω. Θα τους θυμάμαι όμως μέχρι να κλείσω τα μάτια μου.

Χρωστώ όμως και μία μεγάλη συγνώμη σε όσα παιδιά στενοχώρησα και πίκρανα έστω και άθελά μου. Ιδίως στην Αριστέα, τη Μάτα, τον Μανόλη και τον Γιωργάκη. Είπαμε να λέμε αλήθειες και όχι να παριστάνουμε τους αλάνθαστους.

2. Την κυρία Σοφία Λιάκου από την Ηγουμενίτσα. Μητέρα μαθητή μου. Με την αγάπη της με στήριξε στις δύσκολες καταστάσεις που πέρασα στην Ηγουμενίτσα. Μακριά από τους δικούς μου και σε μια πόλη που ελάχιστους γνώριζα.

Με τη Σοφία στην Ηγουμενίτσα. 2013.

3. Τον τελευταίο μου προϊστάμενο, τον κ. Κουμέντο Γιάννη από τη Νίσυρο, Διευθυντή Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Δ΄ Αθήνας, για την τεράστια στήριξη όταν κονταροχτυπήθηκα με τον καρκίνο. Μακάρι όλοι οι εργαζόμενοι να είχαν τέτοιους προϊσταμένους στις δύσκολες ώρες. Και φυσικά και τους συναδέλφους στο 8ο Δημοτικό του Παλαιού Φαλήρου. Δεν ξεχνώ πόσο μου συμπαραστάθηκαν!

4. Την κ. Παναγιώτα Καβούρη, την καλύτερη σχολική σύμβουλο που συνάντησα ως εκπαιδευτικός. Πόση αγάπη, πόση στήριξη πήρα από την αγαπημένη κ. Τούλα!!!

5. Την κ. Μαρία Αντωνάτου, διευθύντρια σε σχολείο που εργάστηκα στην Καλλιθέα το 2009. Γιατί στάθηκε λαμπρό παράδειγμα διευθυντή και με ενέπνευσε να συνεχίσω.

6. Τους συναδέλφους από το ΔΣ του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Α΄ θμιας εκπαίδευσης Θεσπρωτίας! Όλους και από όλες τις παρατάξεις! Και μαζί και τον Διευθυντή Εκπαίδευσης κ. Κωνσταντίνο Νάτση. Αλλά και την τότε σχολική σύμβουλο των νηπιαγωγών, την κ. Μαρίνα Μπέση.

7. Δεν πρέπει να ξεχάσω και τον σχολικό σύμβουλο που στα πρώτα μου βήματα μου έμαθε να διδάσκω στην Α΄ Δημοτικού, τον κ. Βλάσση Τεμπέλη! Φωτεινό παράδειγμα εκπαιδευτικού από τον καιρό που τον είχα γνωρίσει στα Πρότυπα της Ραλλείου ως δάσκαλο την εποχή που σπούδαζα.

8. Τους γονείς των μαθητών μου στο 15ο ΔΣ Νέας Σμύρνης. Το 1988. Τιμή μου που συνεργάστηκα μαζί τους!

9. Ένα ξεχωριστό ευχαριστώ στην Μαίρη Αλατζά! Και για τα χρόνια που είχα τη Σοφούλα της αλλά και μέχρι σήμερα! Δεν υπάρχουν λόγια να ανταποδώσουν την αγάπη που μου έχει προσφέρει.

Η Ρούλα εξ αριστερών και η Μαίρη Αλατζά στη μέση.

10. Τη γλυκιά μου Ρούλα Λιάνου. Τον άγγελό μου. Που δυστυχώς άνοιξε τα φτερά της και έφυγε... Θα τη θυμάμαι όσο ζω!

10. Τα ΜΙΚΡΑ ΤΕΡΑΤΑΚΙΑ μου! Που μου χάρισαν απερίγραπτες στιγμές ικανοποίησης χάρη στη συμμετοχή τους στην περιβαλλοντική οργάνωση HELMEPA JUNIOR! Και φυσικά την ίδια την Helmepa και ειδικά τον κ. Δημήτρη Καζά!

Τα Μικρά Τερατάκια στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

Για τα 15χρονα της Helmepa.

Παρουσία υπουργών, πρέσβεων κλπ.

Στο Ναυτικό Μουσείο, έκθεση ζωγραφικής της Helmepa Junior.

Δεξιά το έργο ζωγραφικής που έφτιαξαν τα ΜΙΚΡΑ ΤΕΡΑΤΑΚΙΑ

και πήρε το Α΄ βραβείο πανελλαδικά το 2006.

11. Τον κ. Γιάννη Ξουρή! Σχολικό Φύλακα και τον καλύτερό μου φίλο στα 39 χρόνια στα σχολεία. Πόση βοήθεια! Δεν υπάρχουν λόγια!

Ο γλυκός μου κ. Γιάννης

12. Τον κ. Μπάμπη Πελεκανάκη, διευθυντή μου στο 7ο ΔΣ Νέας Σμύρνης. Και κοντραριστήκαμε και τα βρήκαμε. Γιατί ήξερε ο άνθρωπος αυτός να αναγνωρίζει τα λάθη του χωρίς το τουπέ του στελέχους.

13. Τον αείμνηστο καθηγητή μου στη Ράλλειο, τον Χρήστο Παίδαρο. Με το γλυκό του λόγο σε μας που τότε ξεκινάγαμε το δασκαλίκι.

14. Τη μαθήτριά μου κ. Έλλη Σταύρου. Που με θυμήθηκε και έγραψε ευχαριστίες για μένα στην Πτυχιακή της εργασία. Με έκανε να αισθανθώ μεγάλη ικανοποίηση όσο και περηφάνια για τις επιτυχίες της.

15. Τους ξεχωριστούς συμβούλους που με τα σεμινάριά τους νιώθω ότι μου πρόσφεραν πολλά. Τον κ. Κωνσταντίνο Μιχαλά, στην Ηγουμενίτσα. Τον κ. Αδριανό Μουταβελή, της ειδικής αγωγής. Και φυσικά τον κ. Νίκο Καμήλο, που από σήμερα βγαίνει κι εκείνος στη σύνταξη.

Οικία Γληνού. Σεμινάριο με τον Νίκο Καμήλο για την

Ιστορία της Εκπαίδευσης. Νομίζω ήταν 2019.

16. Τους υπευθύνους σχολικών δραστηριοτήτων και τους συναδέλφους που εργάζονται στα ΚΠΕ. Πολύτιμο το έργο τους και η βοήθειά τους! Ειδικά στο ΚΠΕ Κέρκυρας! Εκεί που ένιωσα περήφανη που είμαι δασκάλα και Ελληνίδα!

17. Και πάνω από όλους τον Δάσκαλό μου τον Δημήτρη Λιαντίνη. Χωρίς αυτόν θα είχα μείνει με τα μάτια του βοδιού και ιδέα δε θα είχα τι θα πει δάσκαλος.

Τελειώνοντας να ζητήσω συγγνώμη από όσους πίκρανα με τη συμπεριφορά μου. Που ομολογώ ότι υπήρξε αρκετές φορές οξύθυμη. Όμως το παραδέχομαι πως αν χρειαζόταν και πάλι θα έβαζα τις φωνές και θα σήκωνα επανάσταση για όσα θεωρούσα στραβά. Καλώς ή κακώς δεν έμαθα να υποκρίνομαι. Ούτε να σκύβω το κεφάλι στην αδικία και στους τσαμπουκάδες οιουδήποτε. Και φυσικά καθόλου δε μετανιώνω που παραιτήθηκα από υποδιευθύντρια το 2018 και βεβαίως που ζήτησα μετάθεση το 2022. Και πολύ το άργησα.

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ SELF TEST

Αρνητικό και το τελευταίο τεστ. Αυτή τη φορά τη γλίτωσα. Και ας ήμουν σε απόσταση αναπνοής με δύο παιδιά που λίγες ώρες αργότερα διαγνώστηκαν θετικά. Ευτυχώς. Γιατί την περασμένη Τετάρτη πήγα την έρμη τη μανούλα μου σε γιατρό και ήμασταν δίπλα δίπλα οι δυο μας στο ταξί για αρκετή ώρα. Η μεγαλύτερη αγωνία μου όλες αυτές τις ημέρες ήταν ακριβώς η μάνα μου. Μην της μετέδωσα τίποτα. Το που έκανα Χριστούγεννα μόνη μου, ήταν το λιγότερο. Κι ακόμη λιγότερο που από το πρωί ως το βράδυ έπρεπε να ασχολούμαι με τα κρούσματα ολόκληρου του σχολείου. Να φτιάχνω καταστάσεις κάθε φορά που εμφανιζόταν και νέο κρούσμα, να επικοινωνώ με τις οικογένειες, να ενημερώνω για τις διαδικασίες που κάθε παιδάκι θα κάνει. Άλλες όσα έχουν ήδη νοσήσει, άλλες όσα κάθονταν κοντά με το κρούσμα. Άλλες όσα απλά ήταν στην ίδια αίθουσα. Και μετά να δεις ποιοι συνάδελφοι επηρεάστηκαν, αν είναι εμβολιασμένοι ή όχι. Να στέλνεις τα στοιχεία στον ΕΟΔΥ. Να περιμένεις τις απαντήσεις στα τεστ από τους γονείς. Υπομονετικά να σημειώνεις τι έβγαλε το τεστ του Γιωργάκη, της Ιωάννας, της Ευαγγελίας, του Βαγγελάκη. Την 1η μέρα το ράπιντ, την 3η μέρα το σελφ, την 5η μέρα ξανά σελφ και την 7η πάλι ράπιντ. 

Η ανταπόκριση του κόσμου συγκινητική. Το πόσα ευχαριστώ άκουσα όλες αυτές τις ημέρες και πόσες ευχές για τα Χριστούγεννα, δε λέγεται. Το αντίδοτό μου για την  ταλαιπωρία και την  προσωπική αγωνία. 

Δε θα ξεχάσω εκείνη τη μάνα που στο τελευταίο ράπιντ που μου έστειλε έβαλε για τίτλο στο μέιλ: ΦΤΟΥ, ΞΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!  Τι τραβάει και ο κοσμάκης... 

Αλλά και την έκπληξη μιας άλλης που με πήρε στο τηλέφωνο, ακόμη δεν είχε κλείσει το σχολείο, και της απάντησα πως έχω μάθημα και θα μιλήσουμε αργότερα. "Δε το φανταζόμουν, μου έγραψε, πως κάνετε και μάθημα. Και τα βγάζετε πέρα και με τόση δουλειά!"

Ή ακόμη μια μάνα,  που άγνωστο πώς,  ήξερε τη σχέση μου με τον Λιαντίνη και μαζί με τα μηνύματα για τα σελφ και τα ράπιντ μου έγραφε και για τον Δάσκαλο. Να είναι τη καλά. Βάλσαμο  τα μηνύματά της σε ώρες που πήγαινε το κεφάλι μου να σπάσει. 

Άλλες φορές έπεφτα σε παιδιά που είχα το αδερφάκι τους παλιότερα μαθητή. Και μαζί με το "αρνητικό σελφ" μου έρχονταν και τα φιλιά από τον παλιό μαθητή. 

Μια δυο φορές έπεσα και σε μαθητές που τους είχα δυο χρόνια πριν. Και όταν διάβαζα το μήνυμα είχα μπροστά στα μάτια μου τις μουρίτσες τους να τους σκαλίζουν τις μυτούλες και να ψάχνουν μήπως ο φονικός ιός τρύπωσε εκεί...  Ευτυχώς όχι. 

Ήταν όμως και τα παιδιά που είχαν κολλήσει. Αλλιώς δε θα γινόταν και η ιχνηλάτηση. Άλλα να το περνάνε τελείως ελαφρά, άλλα να ανεβάζουν πυρετό ακόμη και πάνω από 39. Πονοκέφαλοι, βήχας, εμετοί, μυαλγίες. Και βέβαια ο φόβος. Μη σοβαρέψει η κατάσταση. Μην κολλήσουν και άλλοι στο σπίτι. Αλλά και άγχος για την ταλαιπωρία που προκάλεσαν. Κι ας μην έφταιξαν σε τίποτε τα ίδια. 

Κι ανάμεσα σε όλα αυτά βεβαίως υπήρξαν και κάποιες μελανές στιγμές. Ελάχιστες. Και ίσα ίσα για να επιβεβαιώνουν τον κανόνα πως στη μάχη για την πανδημία εκπαιδευτικοί και γονείς γίνονται μια γροθιά. Και να προστατέψουν τα παιδιά. Αλλά και κάθε ενήλικο άτομο της σχολικής κοινότητας. Και κυρίως τους ηλικιωμένους μας. Τους παππούδες των παιδιών, τους γονείς των μεγάλων. 

Ναι, δε με πειράζει που πλήρωνα από την τσέπη μου το τηλέφωνο για να ενημερώνω τον κόσμο. Ούτε που η Κεραμέως δεν προνόησε το πόσες ώρες και εκτός ωραρίου πρέπει να εργάζεται ο υπεύθυνος διαχείρισης covid.  Για μένα όλη αυτή η διαδικασία ήταν το μνημόσυνο για τις δυο ψυχούλες που μου έκλεψε ο κορωνοϊός. Τον Γιώργο, πάλαι ποτέ σύντροφο της ζωής μου, και τον πρωτοξάδερφό μου, τον Παύλο. Που χάθηκε στα βάθη της Αφρικής, χωρίς έναν δικό του δίπλα του. 

Αυτοί μου δίνουν δύναμη και όταν έρχομαι αντιμέτωπη με την κακία των ανθρώπων. Των λίγων και ελάχιστων, δε λέω, μα και την ακατανόητη. Ξέρω ότι με κοιτούν από κει ψηλά και θέλουν να συνεχίσω τον αγώνα. Να σωθούν όσοι περισσότεροι γίνεται από αυτή την κατάρα. Να μη χαθούν και άλλοι άνθρωποι στη μοναξιά μιας εντατικής. Και να τους θάβουν  σε πλαστικούς σάκους χωρίς δικός τους να τους ξαναδεί. Σε φέρετρα μεταλλικά και αεροστεγώς κλεισμένα. Με δικαίωμα εκταφής σε 10 χρόνια και βλέπουμε. 

Είναι αυτή η φρίκη που με στοίχειωσε για ένα σχεδόν χρόνο. Τώρα βρήκα τη διέξοδο.  Για να μη στοιχειώσουν οι εφιάλτες τις νύχτες και άλλων ανθρώπων.  Και για να βάλω κι εγώ ένα μικρό λιθαράκι να σταματήσει κάποια στιγμή το κακό. 

Και να πάρουμε πίσω τις ζωές μας...

ΑΙΤΗΜΑ ΓΙΑ ΤΡΙΤΗ ΔΟΣΗ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟΥ

 Η συνέντευξη που έδωσα στο OPEN TV στις 2/9/2021. 

Και η απάντηση που έδωσε η κ. Ψαλτοπούλου, καθηγήτρια επιδημιολογίας, που βρήκε εύλογο το αίτημά μου. Ελπίζω και οι αρμόδιοι εκ μέρους της πολιτείας να έχουν ευήκοα ώτα. 

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ, ΓΙΩΡΓΟ ΜΟΥ

"Έφυγε" προχτές, Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2020, ο συνταξιούχος καθηγητής των ΤΕΙ Πειραιά, Γιώργος Καπόγιαννης. Χτυπήθηκε ύπουλα από την πανδημία της εποχής και δυστυχώς ο οργανισμός του δεν κατάφερε να νικήσει τον φονικό ιό. Γεννημένος στα 1945 και μεγαλωμένος στην μεταπολεμική Αθήνα, με γονείς από την Αρκαδία και τη Νεάπολη Λακωνίας, τα Βάτικα, που πολύ αγάπησε και ο ίδιος.

Σπούδασε Ηλεκτρολόγος στο λεγόμενο τότε Μικρό Πολυτεχνείο και αργότερα στη ΣΕΛΕΤΕ για να ακολουθήσει καριέρα εκπαιδευτικού. Δίδαξε επί σειρά ετών εργαστηριακά μαθήματα στην ΣΤΕΦ - τμήμα Ηλεκτρολογίας των ΤΕΙ Πειραιά. Λάτρευε να διδάσκει τα μυστικά του Ηλεκτρισμού στα νέα παιδιά και προσπαθούσε πάντα να ακολουθεί τις τεχνολογικές εξελίξεις και όχι να μένει σε όσα έλεγαν οι σκονισμένες σελίδες των εγχειριδίων. Ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στους σπουδαστές του και συχνά έκανε παρέα μαζί τους και εκτός σχολής. Αντίθετα τον ενοχλούσαν πολύ τα κάθε είδους λαμόγια, που εκμεταλλεύονταν τη θέση τους για να βγάζουν χρήματα ή αδικούσαν τους σπουδαστές.

Χαρακτηριστικό του η αγάπη του για την ξένη μουσική της δεκαετίας του '60 και δεινός χορευτής του ροκ εντ ρολ και άλλων παρόμοιων χορών. Στα νιάτα του είχε μαζί με τον δίδυμο αδερφό του τον ερασιτεχνικό ραδιοφωνικό σταθμό GAK, με χιλιάδες φανατικούς ακροατές και έπαιζε στα πέντε δάχτυλα τραγουδιστές, συγκροτήματα, κομμάτια... Το It's my life των Animals ήταν το πολυαγαπημένο του όμως η καρδιά του ήταν χαρισμένη στους Ρόλινγκ Στόουνς.

Αυτός ο άνθρωπος δεν μπορούσε να ζήσει χωρίς μουσική. Κατοικώντας μάλιστα δίπλα στο γνωστό ζαχαροπλαστείο της Σόνιας στην Αλεξάνδρας, είχε γνωρίσει από κοντά και όλο τον καλλιτεχνικό κόσμο της Αθήνας που σύχναζε εκεί και είχε δημιουργήσει αρκετές φιλίες με καλλιτέχνες.

Όργωνε με τα πόδια το κέντρο της Αθήνας, ποδηλάτης στα νιάτα του και κρατώντας άριστη φυσική κατάσταση και στην ώριμη ηλικία, αλλά και με το μικρό του fiesta όλα τα νησιά. Ιδιαίτερη προτίμηση στη Μύκονο του χτες αλλά και στην Ανάφη του σήμερα. Ροκάς ως τα βάθη της ψυχής του και παρά την καλή οικονομική κατάσταση που κληρονόμησε από την οικογένειά του, πάντα λιτός στον τρόπο ζωής του. Τα χρήματα τού ήταν αδιάφορα, περισσότερο τον ένοιαζε να ακούσει ένα σπάνιο κομμάτι μουσικής ή να εντοπίσει μια βιοτεχνία με ηλεκτρολογικό εξοπλισμό για να πλουτίσει το εργαστήριό του στη σχολή.

Ευαίσθητος σαν μικρό παιδί δεν είχε καθόλου αντισώματα στην αγένεια και στην αδικία. Λόγω της καλοσύνης του ήταν δυστυχώς επιρρεπής στην εκμετάλλευση των άλλων και παρότι πικραινόταν πολύ, σπάνια αναζητούσε το δίκιο του. Τα κατάπινε όλα ώσπου κάποια στιγμή θρονιάστηκε ο διαβήτης στη ζωή του. Μοιραία ασθένεια όπως φάνηκε με την έλευση της πανδημίας.

Ήταν βέβαια και η ηλικία του, κλεισμένα τα 75. Όμως αν δεν είχε προσβληθεί από τον κορωνοϊό, είμαι σίγουρη πως θα ζούσε πολλά χρόνια ακόμη. Αθλητικός τύπος, είχε καταφέρει εδώ και χρόνια να κόψει το τσιγάρο, πρόσεχε τη διατροφή του για να μην ανεβαίνει το ζάχαρο. Ένα πράγμα δεν πρόσεξε όσο θα έπρεπε. Τα καφεδάκια στην καφετέρια της γειτονιάς του. Εκεί πρέπει να έγινε το κακό. Χωρίς να είναι και βέβαιο... Τι σημασία όμως έχει πια;

Το γεγονός είναι πως ο Γιώργος έφυγε. Δε θα τον ξαναδούμε. Και ο δίδυμος αδερφός του, και η κυρία Ντίνα που τον είχε κουναρημένο από μωρό και ως το τέλος στάθηκε βράχος δίπλα του - παρά την προχωρημένη ηλικία της - και οι φίλοι του, και οι εκατοντάδες σπουδαστές του που τον λάτρευαν, και οι καλοί του συνάδελφοι.

Και όσοι τον αγαπήσαμε πολύ. Σαν βόμβα έσκασε στα κεφάλια μας τη Δευτέρα η είδηση του θανάτου του. Κεραυνός εν αιθρία. Μπορεί να είχαν χωρίσει χρόνια πριν οι δρόμοι μας αλλά οι μεγάλοι έρωτες κρατούν για πάντα μια θέση στην καρδιά μας.

Δεν κατάφερα να πάω στην κηδεία. Και δεν ήθελα. Δεν το μπορούσα να το μοιραστώ. Αργά το απόγευμα έφτασα στο νεκροταφείο. Για το στερνό αντίο. Στον Γιώργο και σε όσα ζήσαμε μαζί.

Τώρα, που το πρώτο σοκ πέρασε, ένιωσα την ανάγκη να γράψω δυο λόγια για εκείνον. Που δεν άφησε πίσω του οικογένεια, παιδιά και εγγόνια να τον θυμούνται. Ήταν όμως ένας καλός άνθρωπος και ένας εξαιρετικός δάσκαλος. Πονόψυχος και υπόδειγμα εντιμότητας. Γεμάτος μουσική και έτοιμος πάντα να μας καταπλήξει με τις χορευτικές του δεξιότητες.

Καλό ταξίδι, Γιώργο μου...

ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΓΙΑ ΑΠΕΙΛΕΣ ΚΑΙ ΕΚΒΙΑΣΜΟΥΣ ΑΠΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΕΣ ΓΙΑ ΠΑΡΕΜΠΟΔΙΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ

ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΜΑΡΙΑ ΛΑΜΠΡΙΔΟΥ ΓΙΑ ΑΠΕΙΛΕΣ ΚΑΙ ΕΚΒΙΑΣΜΟΥΣ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ

Αναγκάζομαι να προβώ σήμερα σε δημόσια καταγγελία καθώς όλο αυτό τον καιρό που ο κορωνοϊός χτύπησε και τη δική μας πατρίδα, με απειλούν και με εκβιάζουν κάποιοι συνδικαλιστές της κακιάς ώρας να μην κάνω τη δουλειά μου ως εκπαιδευτικός. Με ειρωνεύονται πως πάω να το παίξω καλή δασκάλα! επειδή απλά και μόνο έπραξα το αυτονόητο, τίμησα δηλαδή τον όρκο μου και τον μισθό που εισπράττω. Όπως ακριβώς και χιλιάδες άλλοι εκπαιδευτικοί. Τίποτε απολύτως περισσότερο.

Υποτίθεται ότι ο συνδικαλιστής είναι εκείνος που υπερασπίζεται το μέλος του σωματείου, δεν το απειλεί, δεν το εκβιάζει, δεν το ειρωνεύεται. Εν προκειμένω δε συμβαίνει απλά το αντίθετο αλλά υπάρχει και πολιτική σκοπιμότητα εκμετάλλευσης των άλλων. Η άσκηση ψυχολογικής βίας, που φτάνει στα όρια του bullying, έχει στόχο να εξαναγκάσει τα μέλη του συλλόγου να γίνουν άβουλα όργανα και πιόνια των συγκεκριμένων συνδικαλιστών και των κομμάτων στα οποία πρόσκεινται ή και ανήκουν.

Είναι χαρακτηριστικό ότι γυρίζοντας από την καραντίνα στα σχολεία μας, οι ανεκδιήγητοι μας ζητάνε να αδιαφορήσουμε για τους μαθητές μας που δε θα καταφέρουν να γυρίσουν στην τάξη λόγω σοβαρού προβλήματος. Με νέες ειρωνείες αλλά και απειλές για διαγραφή από το σωματείο! Κόντρα σε όσα λέει η Διδασκαλική Ομοσπονδία και παραποιώντας τις αποφάσεις της ΑΔΕΔΥ!

Όλα στον βωμό του πολιτικού τους συμφέροντος και υπερασπιζόμενοι δήθεν θέσεις εργασίας και το διδακτικό ωράριο!!! Και το συμφέρον των μικρών μαθητών; Παρανάλωμα κι αυτό!

Καταθέτω τι ακριβώς είχαν το θράσος να μας στείλουν στα σχολεία μας να υπογράψουμε και μάλιστα όχι ως άτομα, αλλά ως σύλλογοι διδασκόντων, ασκώντας πιέσεις κάθε είδους για να αρπάξουν την υπογραφή των εκπαιδευτικών:

"Από τη ΔΟΕ στάλθηκε το επισυναπτόμενο πρακτικό.
Οι Σύλλογοι διδασκόντων, μπορούν να αξιοποιήσουν είτε αυτό, είτε το προτεινόμενο από το Σύλλογο. Σε κάθε περίπτωση είναι σημαντικό να γραφτεί οπωσδήποτε η παρακάτω παράγραφος, για λόγους διασφάλισης της απόφασης και κάλυψής της από το τριτοβάθμιο συνδικαλιστικό όργανο:

"Επιπλέον, η εξ αποστάσεως επικοινωνία/«εκπαίδευση», που ακολουθήσαμε την περίοδο αναστολής λειτουργίας των σχολείων τερματίζεται με την επιστροφή εκπαιδευτικών και μαθητών στην φυσική τους θέση, που είναι η σχολική αίθουσα. Ο Σύλλογος Διδασκόντων με το άνοιγμα των σχολείων οργανώνει το διδακτικό του έργο όπως ακριβώς έκανε πριν την αναστολή λειτουργίας του σχολείου.

Συμμετέχουμε στην απεργία-αποχή που προκήρυξε το Γενικό Συμβούλιο της ΑΔΕΔΥ στις 20-05-2020, από την εφαρμογή των διατάξεων που περιλαμβάνονται στην υπ’ αρ. 57233/Υ1/2020 [ΦΕΚ 1859/Β/15-5-2020] Κοινή Υπουργική Απόφαση «Σύγχρονη εξ’ αποστάσεως εκπαίδευση» σε εφαρμογή της διάταξης του άρ. 63 του N. 4686/2020 και των συνακόλουθων εφαρμοστικών εγκυκλίων που την διέπουν και οδηγούν στην απαράδεκτη, από κάθε άποψη, διαδικασία της ζωντανής μετάδοσης των μαθημάτων μέσα από την σχολική αίθουσα."

Και αυτά στη γραπτή ανακοίνωση. Προφορικά έφτασαν να μας λένε πως είναι "ηθικό" να πάψουμε την εξ αποστάσεως εκπαίδευση τώρα που τα παιδιά γυρίζουν στα σχολεία και ειδικά τη σύγχρονη (την οποία από την αρχή που εφαρμόστηκε την είχαν καταδικάσει) ενώ και γενικότερα προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι είναι προαιρετική η συμμετοχή μας σε κάθε διαδικασία εξ αποστάσεως διδασκαλία και πως από την καλή μας την καρδιά κάνουμε κάτι για τα καημένα τα παιδάκια! Δηλαδή όποιος δάσκαλος συνεχίσει να στηρίζει μαθησιακά και τα παιδάκια που δε θα μπορέσουν να έρθουν στο σχολείο, θα είναι ανήθικος;

Δεν έλειψε, στις αρχές Απριλίου, ακόμη και η απειλή καταγγελίας προς την υπηρεσία έτσι και προχωρήσουμε παρακάτω στην ύλη και δεν περιοριστούμε σε επαναλήψεις, ισχυριζόμενοι πως αυτό λέει το υπουργείο!

Και ίσως θα το είχαν κάνει, αν δεν ερχόταν ως από μηχανής θεός η διευκρινιστική εγκύκλιος που ρητά ανέφερε ότι:

"οι εκπαιδευτικοί που υλοποιούν την εξ αποστάσεως διδασκαλία έχουν τη δυνατότητα να καλύψουν και θέματα πέραν των επαναλήψεων της έως σήμερα διδαχθείσας ύλης, κάνοντας χρήση μεθόδων τόσο σύγχρονης όσο και ασύγχρονης διδασκαλίας."

Ξέρεις τι είναι να περνάς τον Γολγοθά που σήμανε για όλους μας η Covid 19, να αγωνιάς αν θα γλιτώσουν τα αγαπημένα σου πρόσωπα, να σκίζεται η καρδιά σου για όσους τα μέτρα τους άφησαν χωρίς μισθό ή έσοδα, να ακούς τα τραγικά νέα από όλο τον κόσμο ή ακόμη και για γνωστούς ανθρώπους κι ενώ προσπαθείς ως εκπαιδευτικός να σταθείς όρθιος και να συνδράμεις μαθητές και γονείς, να έρχεται ο συνδικαλιστής και να σου κουνάει το δάχτυλο; Μας άφησε ελεύθερους το υπουργείο Παιδείας να κάνουμε ο καθένας μας ό,τι θεωρούσε καλύτερο και βρήκαμε τον μπελά μας από τους συνδικαλιστές που το έπαιζαν ντερβέναγες και επιθεωρητές του εκπαιδευτικού μας έργου! Με ποιο δικαίωμα;

Από τη μέρα όμως που γυρίσαμε στα σχολεία, βλέπω ότι η κατάσταση έχει ξεφύγει τελείως και οι άνθρωποι αυτοί έχουν καβαλήσει το καλάμι πως μπορούν όντως να μας ελέγχουν στο εκπαιδευτικό μας έργο, κι αν λέει δεν τους υπακούσουμε, να φύγουμε από το σύλλογο!

Και ξαναλέω: Κόντρα σε όσα λέει η Διδασκαλική Ομοσπονδία και παραποιώντας τις αποφάσεις του τριτοβάθμιου οργάνου, της ΑΔΕΔΥ. Που προσωπικά με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνη και όχι μόνο για συνδικαλιστικούς λόγους αλλά πρωτίστως για παιδαγωγικούς. Μιλώ για το γνωστό ζήτημα με τις κάμερες στις τάξεις. Που σύσσωμοι οι εκπαιδευτικοί της χώρας λέμε όχι στη χρήση τους.

Άλλο όμως αυτό και άλλο να σε πιέζουν:

1. Να μη βοηθήσεις τους μαθητές σου που δε θα μπορέσουν να γυρίσουν στο σχολείο και να απαιτούν από τους συλλόγους διδασκόντων να πάρουν τέτοια απόφαση! Μάλιστα να καθορίσουν πως δε θα αξιοποιήσει κανείς εκπαιδευτικός του σχολείου ούτε σύγχρονη μα ούτε και ασύγχρονη μορφή διδασκαλίας! Μήπως να γυρίσουμε και στην εποχή των σπηλαίων;
2. Να αποφασίσουν οι σύλλογοι διδασκόντων να πάρουμε μέρος στην απεργία - αποχή που κήρυξε η ΑΔΕΔΥ για τις κάμερες στις τάξεις.

Τέτοιες τακτικές είναι και παράνομες και φασιστικές. Κι ας φορούν αριστερό προσωπείο.

Αφενός κανένας σύλλογος διδασκόντων δεν μπορεί να αποφασίζει για θέματα που είναι εκτός νόμου. Και αφετέρου είναι καθόλα παράνομη πράξη να λάβει απόφαση ο σύλλογος διδασκόντων για συμμετοχή σε απεργία. Τέτοιες αποφάσεις σε συλλογικό επίπεδο λαμβάνονται από τα αρμόδια συνδικαλιστικά όργανα και σε ατομικό επίπεδο ο καθένας μας αποφασίζει μόνος του αν θα απεργήσει, με βάση τα δικαιώματα και τις ελευθερίες που παραχωρεί στους πολίτες το σύνταγμα της χώρας. Μπορεί να είμαι από τους ανθρώπους που μια ζωή απεργούν, αλλά ποτέ δε θα δεχτώ αυτό να μου το επιβάλουν άλλοι. Ιδιαίτερα όταν αυτοί που με πιέζουν να υπογράψω τέτοιο χαρτί, είναι γνωστοί απεργοσπάστες οι ίδιοι και ας κατέχουν και συνδικαλιστική θέση σε προεδρείο συλλόγου. Στα λόγια επαναστάτες και στην πράξη άστα να πάνε...

Παρόμοια δεν επιτρέπω σε κανέναν να επεμβαίνει στο εκπαιδευτικό μου έργο, εκτός από εκείνους που ορίζει ο νόμος και πάντα στα όρια που ο νόμος θέτει.

Ήδη έχω δηλώσει προφορικά εκεί που έπρεπε ότι δεν πρόκειται να υπακούσω σε παράνομες αποφάσεις και πως θα καταγγείλω δημόσια τις πιέσεις όλου αυτού του διαστήματος να μην κάνουμε το καθήκον μας προς τους μαθητές μας. Και αυτό ακριβώς κάνω με την παρούσα διαμαρτυρία, ελπίζοντας η φωνή της διαμαρτυρίας μου να ακουστεί προς κάθε κατεύθυνση.

Νισάφι πια με τους ψευτοαριστερούς. Ο εαμίτης παππούς μου με δίδαξε πως σε περιόδους κρίσης που ο λαός πλήττεται από κάποια μεγάλη συμφορά, προέχει η βοήθεια προς το λαό και όχι οι πολιτικές σκοπιμότητες.

Κι άλλο τόσο οι αρχές μου υπαγορεύουν πως ο αγώνας για καλύτερη εκπαίδευση δεν μπορεί να γίνεται συντεχνιακά αλλά για τον λαό και με τον λαό, τους γονείς, τους μαθητές, την κοινωνία ολόκληρη. Δε θα αφήσω τους μαθητές μου αβοήθητους για να πάω κόντρα στη κυβέρνηση.

Και αν το ΔΣ του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Νέας Σμύρνης θέλει να πέσει ακόμη πιο χαμηλά, ας με διαγράψει και από τα μέλη του.

Η εκπαιδευτικός

Μαρία Λαμπρίδου

ΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Βουλευτικές εκλογές στις 7 Ιούλη. Και μετά το στραπάτσο που υπέστη ο ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές που έγιναν στις 26 του Μάη. Εκεί που νόμιζε θα τις κερδίσει, του πετάχτηκε μπροστά η ΝΔ με 9,5% διαφορά. Έτσι ο κύβος ερρίφθη και ο Αλέξης ήθελε δεν ήθελε οδήγησε τη χώρα σε εκλογές. Ο Αλέξης που άλλα μας έταξε και τελείως άλλα έκανε στα 4,5 που κυβέρνησε τη χώρα. Και ας δούμε τα κατορθώματα της κυβέρνησής του στο Ασφαλιστικό. Απόσπασμα άρθρου από τον σημερινό Ριζοσπάστη:  

Ο αντιλαϊκός απολογισμός σε Ασφαλιστικό και Εργασιακά

"Σε μία ακόμα προσπάθεια προβολής μιας εικονικής πραγματικότητας, ένα από τα βασικά «αφηγήματα» που λανσάρει προεκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι η κυβέρνησή του «σταμάτησε την επίθεση, πρόσφερε στο λαό, αλλά δεν μπόρεσε ή δεν πρόλαβε να κάνει όλα όσα θα ήθελε...».
Πρόκειται βέβαια για μία ακόμα πρόκληση σε βάρος του λαού. Αυτό που πραγματικά «πρόσφερε» στους εργαζόμενους η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ήταν η διατήρηση όλου του αντεργατικού μνημονιακού οπλοστασίου των προκατόχων της, πάνω στο οποίο πρόσθεσε ένα ακόμα μνημόνιο, με νέα σοβαρά αντεργατικά χτυπήματα, για να θωρακιστούν τα κέρδη του κεφαλαίου.

Σε απάντηση αυτών των προκλητικών αφηγημάτων, [...]  ο «Ριζοσπάστης» παρουσιάζει μια κωδικοποίηση βασικών πλευρών αυτής της κλιμάκωσης της επίθεσης στο Ασφαλιστικό και στα Εργασιακά.

ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ: 

Νέα βαριά χτυπήματα στην ήδη κατακρεουργημένη Κοινωνική Ασφάλιση

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ εφάρμοσε όλες τις περικοπές στις συντάξεις που είχαν επιβάλει από το 2010 μέχρι και το 2015 οι κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, ενώ πάνω σε αυτές πρόσθεσε νέα βαριά χτυπήματα στην Κοινωνική Ασφάλιση, με βασικούς σταθμούς της επίθεσης το τρίτο μνημόνιο που ψήφισε το 2015 μαζί με ΝΔ, ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ, ΑΝΕΛ και Ποτάμι, τον «νόμο Κατρούγκαλου» το 2016 και τον νέο αντιασφαλιστικό νόμο 4472/2017, τον οποίο συμπλήρωσε ένα χρόνο μετά.

Συνοπτικά, το αντιασφαλιστικό έργο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ έφερε νέα δραματική μείωση σε παλιές και νέες συντάξεις, νέα μείωση της κρατικής χρηματοδότησης, αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης σε ακόμα περισσότερους ασφαλισμένους, μετατροπή της Ασφάλισης όλο και περισσότερο σε «ατομική υπόθεση» του κάθε ασφαλισμένου, όπως ακριβώς προβλέπουν οι ευρωενωσιακές κατευθυντήριες γραμμές.

Τη διαπίστωση αυτή επιβεβαιώνει η ίδια η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ στο κείμενό της «Ελλάδα: Μια στρατηγική ανάπτυξης για το μέλλον» (2018), όπου αναφέρει τις συνέπειες της αντιασφαλιστικής νομοθεσίας που προώθησε:

-- «Η συνταξιοδοτική δαπάνη αναμένεται να μειωθεί από 17,3% του ΑΕΠ το 2016 σε 13,4% έως το 2020 και σε 12,9% το 2040».

-- Η κρατική χρηματοδότηση (η συμμετοχή του κράτους στη συνταξιοδοτική δαπάνη) «από το 2025 θα καλύπτει μόνο την εθνική σύνταξη (4,8% του ΑΕΠ)».

-- Οι εισφορές των εργαζομένων και των εργοδοτών (που προκύπτουν πάλι από τη δουλειά των εργαζομένων) «θα αντιπροσωπεύουν σχεδόν όλες τις ανταποδοτικές εισφορές του συστήματος από το 2026 και μετά».

Αναλυτικότερα, επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ:

Με το ΤΡΙΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ μειώθηκαν οι κατώτατες συντάξεις στους νέους συνταξιούχους, μειώθηκαν ξανά οι ήδη αποδιδόμενες συντάξεις, εξαιτίας της αύξησης της παρακράτησης για τον κλάδο Υγείας στις κύριες συντάξεις (από το 4% στο 6%) και της επιβολής παρακράτησης στις επικουρικές για πρώτη φορά (επίσης 6%). Επιβλήθηκε ακόμα σταδιακή αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης σε όσους ασφαλισμένους μέχρι τότε διέπονταν από ειδικά όρια.

Με τον νόμο 4387/2016, γνωστό ως «ΝΟΜΟ ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΥ», ανάγκασε συνταξιούχους και ασφαλισμένους να υποστούν νέες τεράστιες απώλειες. Μόνο για την περίοδο 2016 - 2019, οι νέες απώλειες υπολογίζονται σε 8,2 δισ. ευρώ, σύμφωνα με την Εκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους που συνόδευε το νομοσχέδιο. Οι απώλειες προέρχονται από περικοπές ύψους 6,016 δισ. ευρώ και από πρόσθετες εισφορές 2,218 δισ. ευρώ. Βέβαια, οι απώλειες αυτές με το πέρασμα του χρόνου θα είναι πολλαπλάσιες και ειδικά οι νέες συντάξεις θα βγαίνουν ακόμα μικρότερες. Ετσι θα επιτευχθεί η συνολική μείωση της συνταξιοδοτικής δαπάνης κατά 3,9% μονάδες του ΑΕΠ τα επόμενα χρόνια. Ενδεικτικά αναφέρουμε

• την κατάργηση του ΕΚΑΣ (απώλεια 2,393 δισ. ευρώ), 
• μείωση επικουρικών συντάξεων στους υφιστάμενους συνταξιούχους (απώλεια 1,026 δισ. ευρώ), 
• περικοπή στα μερίσματα των δημοσίων υπαλλήλων (απώλεια 832 εκατ. ευρώ), 
• μείωση συντάξεων στους νέους συνταξιούχους (απώλεια 689 εκατ. ευρώ), 
• αύξηση εισφορών στην επικουρική ασφάλιση μισθωτών και άλλων ασφαλισμένων (επιβάρυνση 1,251 δισ. ευρώ), 
• αύξηση εισφορών στους αγρότες (επιβάρυνση 458 εκατ. ευρώ), 
• αύξηση εισφορών αυτοαπασχολούμενων και ελεύθερων επαγγελματιών (411 εκατ. ευρώ).

Με τον ΝΟΜΟ 4472/2017 επιβλήθηκε νέα αύξηση ασφαλιστικών εισφορών σε αυτοαπασχολούμενους, ελεύθερους επαγγελματίες, επιστήμονες και αγρότες. Μαζί με τις εισφορές για τον κλάδο Υγείας, η συνολική επιβάρυνσή τους μόνο για τα έτη 2018 - 2020 φτάνει στα 481 εκατ. ευρώ.

__________________________________________

Και όλα αυτά με το θράσος πως αν δεν τους ψηφίσεις θα έρθει ο Μητσοτάκης και θα μας κάνει χειρότερα. Λες και είμαστε ντιπ ηλίθιοι και δεν καταλαβαίνουμε ότι όλες αυτές οι άθλιες ρυθμίσεις του ΣΥΡΙΖΑ πέρασαν με τον λαό σε κατάσταση ύπνωσης γιατί μας το έπαιζαν Αριστερά. Δηλαδή και μας τσάκισαν και μας κορόιδεψαν.

Εξάλλου το παραδέχονται και οι ίδιοι, πως διέλυσαν τη μεσαία τάξη!

Ξυπνάτε ωρέ! Μόνο με το λαό στους δρόμους, μόνο με αγώνες, μπορεί να αλλάξει η κατάσταση. Ούτε ο Τσίπρας, ούτε και ο Μητσοτάκης αγωνίζονται για τα δικά μας συμφέροντα. Μεσσίες δεν υπάρχουν. Μόνη εγγύηση, ξαναλέω, είναι οι αγώνες μας!

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΓΑΤΕΣ ΚΑΙ ΠΟΝΤΙΚΙΑ

Παλιά ιστορία...  γραμμένη εφτά χρόνια πριν:

Γιατί ήρθα εδώ;

Γιατί άφησα πίσω μου την Αθήνα;

Χίλιοι λόγοι. Μα σίγουρα δεν το έκανα για τις γάτες. Δεν ήρθα να τις ταΐζω τους μήνες του χειμώνα που ο πατέρας λείπει. Οι γάτες είναι το πρόσχημα. Εξάλλου γάτες μπορεί να έχει κανείς και στην Αθήνα. Εγώ όμως ποτέ δεν είχα ζώο, μετά τη Ριρή, μέσα στο σπίτι. Ούτε εκείνη ξαναμπήκε σε σπίτι, ούτε κι εγώ έβαλα άλλο ζωντανό.

Μπήκαν όμως προχτές μόνα τους... Δυο ποντίκια! Δυο τόσο δα ποντικάκια.

Δεν είχα ξαναδεί ποντίκι ζωντανό. Και χρειάστηκε με την πρώτη κιόλας συνάντηση να σταθώ ιδιαιτέρως αγενής μαζί τους. Βρε μπας και έχουν δίκιο να με κατηγορούν; Για απαξίωση και άρνηση να ανταποδώσω τη συμπάθεια;

Πήρα τη μεγάλη ομπρέλα, δεν είχα τίποτε καλύτερο, και τους έδειξα την έξοδο. Για τα ποντίκια μιλάω. Που τρυπώσανε στο σπίτι μου.

Την άλλη μέρα ενημέρωσα τη σπιτονοικοκυρά. Τη κυρα - Μαριόλα. Μαριόλα τη λένε και είναι...

Μαριόλα λέγανε κι εκείνο το τραγούδι. Που της αφιέρωσε της Ρόης ο αδερφός μου. Στερνό αντίο από την εκπομπή που εκείνη έβρισκε πάντα χρόνο να ακούει. "Σήκω Μαριόλα μ' απ' τη γη"...

Και η κυρα - Μαριόλα σαν άκουσε για ποντίκια μέσα στο σπίτι έπαθε ταραχή. Τριάντα χρόνια εδώ, μου είπε, δεν είδαμε ποτέ ποντίκι. Μόνο τον καιρό που χτίζανε τις πολυκατοικίες δίπλα και έσκαψαν τα θεμέλια, πετάχτηκαν πολλά ποντίκια έξω από τη γη...

- Κάτι σου έκλεψαν! Μου είπε. Για να σου μπουν ποντίκια, κάτι σου έκλεψαν!!!

Την άλλη μέρα μου κουβάλησε ποντικοπαγίδες. Τις έστησα σε διάφορες γωνιές. Πέρασαν τόσες μέρες, πουθενά άλλο ποντίκι! Ακόμη και στο διάδρομο του κτιρίου. Κι ας μένει συνέχεια η πορτούλα ανοιχτή προς το δρόμο και η άλλη προς τον κήπο. Η κυρα - Μαριόλα φαίνεται να έχει δίκιο.

Και όμως εγώ τα είδα τα ποντίκια. Και δύο μάλιστα. Δεν τα φαντάστηκα!

Το ένα, το πρώτο, το έπιασα με την άκρη του ματιού την ώρα που ξαπλωμένη έβλεπα τηλεόραση στο σαλόνι. Με το φως σβηστό. Είδα μια σκιά να τρέχει ανάμεσα στις παντόφλες μου και να χάνεται κάτω από το τραπεζάκι του σαλονιού!!!

Άναψα το φως. Παιδεύτηκα αρκετά να βρω τι ήταν και πού. Το ποντίκι είχε κιόλας βγει στο διάδρομο και είχε κρυφτεί πίσω από τις κούτες που έμειναν εκεί χωρίς χώρο στη βιβλιοθήκη να αδειάσουν το περιεχόμενό τους...

Παιδεύτηκα και να του εξηγήσω πως πρέπει να βγει έξω. Ευτυχώς είχα προλάβει να κλείσω όλες τις άλλες πόρτες και μόνο η κεντρική πόρτα του διαμερίσματος του έμενε. Βγήκε. Κι εγώ ανάσανα...

Δυο ώρες μετά στην κουζίνα. Με τη μπαλκονόπορτα ανοιχτή για το τσιγάρο. Και έξω να βρέχει καρεκλοπόδαρα. Διάβαζα όρθια την ομιλία μου για τη συνέλευση που είχα την άλλη μέρα. Και τότε είδα το άλλο. Να τρέχει στο πάτωμα δίπλα στα ντουλάπια της κουζίνας. Κόντεψα να πάθω εγκεφαλικό.

- Λόχος από ποντίκια;;; Θεούλη μου, φώναξα, δεν είχα αυτό στο νου μου όταν αποφάσιζα να έρθω εδώ!

Έπειτα, ήθελα δεν ήθελα, ακολούθησα την ίδια μέθοδο. Με την ομπρέλα και πάλι. Να το κυνηγάω να το ξετρυπώσω και να μην το βλέπω πουθενά. Υποθέτω πως είχε κρυφτεί στο ψυγείο. Στο κενό που έχει στο πίσω μέρος για το μοτέρ.

Έβγαλα την μπρίζα και τράβηξα το ψυγείο. Τίποτα. Αλλά κάπου ήταν!!! Άρχισα να χτυπάω τα τοιχώματα του ψυγείου. Ώσπου σε μια στιγμή νά το!!!

Τώρα η έξοδος ήταν η μπαλκονόπορτα. Βγήκε εκείνο τρέχοντας στη βεράντα, βγήκα κι εγώ. Κλείνω πίσω μου και τη σίτα. Αυτό κρυμμένο πίσω από το γιασεμί. Τραβάω τη γλάστρα. Τι να κάνω; Μπορούσα να το αφήσω εκεί;

Έτρεξε στην άκρη του μπαλκονιού. Το φοβέριζα με την ομπρέλα. Τίποτε. Ήταν βλέπεις και η βροχή.

Χρειάστηκε να το σπρώξω με τη μύτη της ομπρέλας. Σάλτο μορτάλε. Μπορεί και όχι. Τα ποντίκια κολυμπούν, μου είπαν...

Την άλλη μέρα, που στέγνωσαν τα νερά στον κήπο, ποντίκι δε βρέθηκε.

Κι εδώ η σίτα μένει πάντα κατεβασμένη. Και να θέλει να ξανάρθει, θα βρει την πόρτα σφαλιστή και τα κλειδιά παρμένα!!!

Μωρέ. Τα είδα τα ποντίκια. Δύο ήταν; Το ίδιο δυο φορές; Πάντως δεν το φαντάστηκα.

Η Μαριόλα όμως επιβεβαιώθηκε. Πως εδώ δεν είναι πέρασμα ποντικιών.

Και το ζήτημα είναι να εντοπίσω τι έκλεψαν. Τι μου έκλεψαν;

Όλα και να τα κλέψουν ένα δεν μπορούν. Να πάρουν τη θάλασσα από τη θέση της.

Όπως δεν μπορεί κι ο θάνατος ακόμη να μας κλέψει τη μνήμη εκείνων που αγαπήσαμε.

Τι μένει; Οι ίδιοι οι άνθρωποι να "κλέψουν" και να καταστρέψουν όσα νιώθεις για εκείνους.

Οι άνθρωποι όλα τα μπορούν. Να σκοτώσουν τα ζώα που αγαπάς. Να σκοτώσουν και την αγάπη που τους πρόσφερες.

Ποιες γάτες; Και ποια ποντίκια;

Οι άνθρωποι. Αυτό είναι το ζητούμενο. Που πολεμάς να τους καταλάβεις και πέφτεις έξω συνέχεια.

Γιατί έφυγα από την Αθήνα; Γιατί εκεί περίσσευαν οι άνθρωποι. Έχει κι εδώ. Ανθρώπους.

Εδώ όμως περισσεύουν τα άλλα. Και είναι σε απόσταση αναπνοής. Η θάλασσα. Οι γάτες. Ακόμη και τα ποντίκια...

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ 

http://educandus.forumotion.com/t2067-topic  

Αναδημοσίευση λόγω νοσταλγίας. Τώρα που κοντεύουν 4 χρόνια που γύρισα πίσω στο τσιμέντο...